Alicia (IV)

Pasaron uns días de desconcerto na miña vida que me obrigaron a abandonar a espionaxe de Alicia. Alicia (I), Alicia (II), Alicia (III) Non foi traizón ou desgana, foron razóns desas que só podería entender o corazón.

E volvín ao meu observatorio:

Coa cabeza apoiada na almofada, ulindo os últimos recordos da noite, esforzouse por escoitar o golpe da porta ao se cerrar. Ese era o sinal que a levaba de volta á súa liberación, á súa patria de silencios, de palabras sin significante, de recunchos baleiros de sentimentos.

Acendeu o ordenador e foi á cociña na procura do café. Tampouco houbo máis para ela. Unha pinza que suxeitara o pelo, unha pouca auga fresca no rostro e a curiosidade de saber que atoparía hoxe ao outro lado do monitor. Premeu o enter ao tempo que acendía un cigarro. Aspirou fondamente, coma se fixese anos que non recoñecía ese sabor, e comprobou que quedaba tabaco abondo para acabar o día.
Abriu as pestanas do navegador na procura amiga das letras veciñas; letras alleas a ela e sen embargo tan próximas; letras que non a ferían aínda que lograban conmovela cada día un pouco máis. Nun principio rexeitara pasear aqueles blogues que achegaban anécdotas riseiras, non era iso o que quería; mais devagariño comprendeu que eses eran os sentimentos que estaba a buscar, os acenos que precisaba debuxar no seu rostro se non quería acabar por converterse en estatua de sal. Non, non quería. Ela que movera o mundo ao seu paso; ela que cambiara versos por accións; ela que mirara de fronte á vida en cada unha das súas manifestacións... ata aquel día. Aquel estrepitoso día en que os futuros se derrubaron ante os seus ollos, entre os seus dedos inertes. Unha bágoa tímida esvarou pola súa meixela, pero foi afastada velozmente ante de que chegase rozar os seus labios. As mulleres non choran, calan.
Lía con avidez aquelas entradas e procuraba deixar algún comentario nas que a conmovían. Non tiña ningún compromiso con ninguén. Podía escribir algo ou pasar sen deixar rastro da súa lectura. Isto era o que máis lle gustaba. Isto e o anonimato. Non había persoas, non había complicidades, non había compromisos.
Demorou no blogue de Requeixo. Había algo nel que a atraía cal imán en cada nova entrada que publicara. Había moitos meses que o lía e decidira empezar a deixar a súa pegada en forma de saúdo. Tiña medo. Sabía o que iso podía significar, pero logo recordou que todo isto non era real, só unha forma de afogar o tempo contra o teclado. E foi o teimudo destino quen se empeñou en amosarlle o seu erro. Tras meses de intercambiarse palabras, mandoulle un correo. Quería saber dela. Para el este mundo non era só unha virtualidade e necesitaba de poñer vida á xente que se cruzaba. Tras varias negativas a materializarse, acabou por ceder e contestou os seus correos. O medo pasou cando comprobou que non había porque sentir nada, só era un intercambio de datos. Datos xeográficos, datos estatísticos, datos cuantitativos que nunca chegarían ser cualitativos... ou si. Co pasar do tempo houbo máis correos, non de Requeixo, senón de moita outra xente que se cruzara no seu espazo. Sorprendeuse ao ilos asumindo con naturalidade. Non era alcuñas. Detrás de cada icona había unha persoa, home ou muller, mozo ou menos mozo, mariñeiro ou térreo, amante ou amado, sabido ou explorador. Persoas que foron gañando a súa confianza e tirando dela cara un novo universo.
Soou o teléfono e levantou da cadeira. Sorprendeume que non fose cara o salón para descolgar. Dirixiuse cara a ventá e ficou alí durante horas mirando como caía a neve. Soou máis veces o teléfono ao longo do día, mais ningunha respondeu. Deixou decorrer as horas da ventá exterior á interior facendo apenas unha pequena pausa para comer. De súpeto algo marcou un ritmo novo. Non sei o que pasou, se é que pasou algo, pero algo mudou no seu rostro. Sentou diante da pantalla e empezou escribir con vehemencia. Vin os seus dedos escorregar por todo o teclado e a súa mirada fixa na cadencia das letras. Dúas horas despois sorriu, apagou o aparello e marchou cara o salón. Colleu un libro e...

Deixei de espiala. Necesitaba saber que escribira. Busquei pola rede calquera indicio da súa persoa. Imposíbel, non sabía por onde comezar. O único que sabía dela era que dende a miña ventá podía pasar as tardes roubando parte da súa vida e que se chamaba Alicia. Sabes? Google coñece aproximadamente 57.900.000 pero ningunha delas ten o seu rostro. Non importa. Teño tempo abondo para ir tecendo a súa historia. Como diría o raposo ao principiño " C'est le temps que tu as perdu pour ta rose qui fait ta rose si importante." Eu sei que Alicia é a miña rosa, a rosa que eu preciso neste lado do espello.