14/01/10

Alicia (I)

Levaba catro días chovendo con forza. Alicia decidiu que aquela mañá, pasase o que pasase, cruzaría cara o outro lado do mundo que se vía dende a súa ventá. Ao primeiro dáballe algo de medo atoparse con aqueles estraños seres que levaba observando había máis de catro anos (cada minuto, cada momento do día, cada hora roubada ao sono), pero logo comprendeu que se non saía agora nunca o faría.

Lavou o cabelo moi a modiño, con especial coidado, e deixou que a auga da ducha esvarase polo seu corpo longamente. Logo continuou co ritual de envolverse na toalla e esperar uns minutos estomballada na cama gozando da calor do corpo. Alí, cos ollos pechos, repasou a roupa que había no seu armario pensando no que debía poñerse. nin se lle pasou pola cabeza que aquelas prendas xa non lle servisen. Cambiou as súas decisións unha e outra vez demorando o momento de enfrontarse á rúa ateigada de xente. Finalmente decidiu poñer o vestido azul. Víase tan fermosa con el! Ergueuse e aínda secou o pelo antes de almorzar. Un moito de café, un pouco de leite, un nada de azucre, un rebordar de ansiedade pola cunca abaixo.

__________________________
A foto foi unha cesión de ababoll que as ten superchulas no seu blog.
grazas miña Eme (te añoroooo)

12 e eu diría máis...:

Anónimo disse...

Sempre hai que botarse ao mundo, por unhas razóns ou por outras. Esperando novas entregas.

Bico!

Chousa da Alcandra disse...

E que as cuncas de hoxe non che levan nadiña...

Moito bico e abundantes abrazos

Anónimo disse...

Erguerse da cama e facerlle fronte a un novo día pode ser complicado ás veces, mais non queda outra que botarse á rúa e perderse entre a marea de xente.

Maribel-bel disse...

Seres como fobias, que campan sen pedir permiso e a-campan para o noso desasosego. Mañá, seguro qe mañá xa a cunca estará media valeira. Bicos de azucre

Anónimo disse...

Chova ou non chova, Alicia sempre sae do tobo.
Afortunadamente.
Un saúdo

xenevra disse...

Non queda outra que saír, non pode demorar máis o tempo do café... ou si??

grazas a tod@s por ler e escribir.
Unha aperta con sabor a terra

Paz Zeltia disse...

e o inicio dunha historia?

a min eses anos de observar pola ventana a eses seres extraños, faime pensar nunha profunda e enraizada agorafobia, pero entón non podería nin tomar o café, a ansiedade non lle baixaría taza abaixo, estaría atorada na súa gorxa
espero a nova entrega!
solprenderame, seguro,
eu non teño imaxinación ningunha, e flipo!

Xan disse...

Cando Alicia cruce alén do mundo e mestúrese entre eses seres estraños ojala sexa capaz de formar parte de aqueles que existen por si mesmos, sen necesidade de vivir a vida dos demais.
Un saúdo

xenevra disse...

Alicia deu o primeiro paso, pensou en poñer o vestido azul. Quizais esta noite xa poidamos averigüar un pouquichiño máis dela. A fin de contas, somos nós quen a espiamos dende esta ventá;))

Grazas a todas e todos por ler e por deixar palabras nas pegadas.

BRABIDO disse...

Creo que da igual a vestimenta que poñas,a forza de enfrertarte o mundo tes que levala por dentro,e canto mais dubidas peor o fas,e miña opinion persoal.

Saúdos

Merce disse...

E o azul e unha cor que senta moi ben. Interesante lectura. Agardo pola seguinte parte :)

Biquiños :)

xenevra disse...

Grazas pola vosa voz.
E aínda que Alice segue coa súa ventá aberta, estes días non me asomei moito a ela, revolto como teño o alento cos acontecementos que removen a miña terra.
Mais non ha pasar moito tempo en que a rescate tras as persianas, é necesidade deste espíritu meu con vocación cotilla ;)