Alicia (III)

Como cada tarde demorou o momento de encontrarse cara a cara con ela. Aprendera que precisaba ir preparando o seu ánimo para recibilo. Como un ritual deixou a carteira no salón, o abrigo no vestidor, os zapatos no moble da entrada, puxo os carpíns de andar pola casa e foi ao baño. Ao pasar fronte á súa porta, disimulando que a espiaba, deixou escapar un doce "boa tarde, preciosa". Non houbo resposta. Retirou as bágoas que chegaban lentamente á boca coa manga do vestido.
Logo entrou el, púxose nas súas costas e acariñoulle o cabelo. "Que guapa que te puxeches hoxe..." Levantouse bruscamente da cadeira e afastouse. Parecía que se aveciñaba outra noite dura de xélidos silencios. Apertou os dentes, aspirou fondo e pensou que as forzas estaban chegando á súa fin. Como a amara!! E agora..., agora xa non sabía se a amaba, era costume ou simplemente a pena que queda tras o naufraxio. Non, non era pena. Doíalle vela así, mirala mentres se ía deteriorando por fóra e por dentro e recordaba aqueles d... "queres que fagamos a cea?" Abandonou rapidamente aqueles pensamentos e entrou sorrindo na cociña. Tiña tantas cousas que contarlle. O día fora do máis curioso, e non só polo home das galiñas "demandar as galiñas do veciño por acosalo cada vez que sae da casa"... Mentres el ría a cachón con todos os detalles, ela deixou ver un tímido sorriso. Mirouna e foi feliz. Non parou de falar durante toda a cea. Sabía, dende que lle viu o vestido azul, que hoxe fora un día duro e calquera silencio sería a mellor ocasión para que entrasen novos muros.
Ningún dos dous durmiu aquela noite, non era a primeira que pasaban en branco, sen embargo el presentía que o tempo estaba chegando á fin. Tiña que tomar unha decisión. Barallou recordos con futuros, mesturou desexos con imposíbeis, bebeu diálogos por escribir, suspirou peles que anhelaban ser tocadas, enredou sabores no pelo que acariñaba o seu nariz e abrazouna. Pareceulle que esta vez se deixaba abrazar e bicouna tenramente no ombro.
Demorou o día en saír. Cando os primeiros raios do sol se filtraron pola ventá, ela quedou durmida. Un pé fóra suavemente, logo o corpo, e unha decisión: hoxe sería o día. Colleu forza ante o espello e planeouno todo mentres a auga da ducha caía polo seu corpo; non deixaría nada ao chou, sabía ben que o azar é traizoeiro. Un café, sen zume, sen torradas, sen derrotas. Un café pletórico de ansias novas por guindarse ao futuro.