Unha nova historia VIII

VII

Pedes-me a vida inteira

e a vida inteira, não!

Dou-te o que sobrar ao coração

do incêndio do mundo,

 depois da chama derradeira.

E se puderes então 

ser-me a palma da glória,

para isso te levo na memória.

Carlos Oliveira, "Incêndio", poema suprimido en Colheita Perdida

     Malia o pasar do tempo, a memoria do fado non desaparecía. Os días transcorrían devagar no recordo, mais o calendario non deixaba de tirar as follas como se un outono feroz se tivese apoderado del. O verán chegou con máis choivas ca calores e o estudantado parecía adurmiñado nunha eterna hibernación. Fóra rompían mundos, rebentaban vidreiras, desbordaban océanos, escachaban terras. O planeta entrara nunha violenta erupción que me perturbaba e desacougada mentres continuaba coa miña rotina. Había un eu que quería fuxir lonxe deste eu que me acompañara dende sempre; un eu interior que furaba e furaba na constante procura do ar.

     Chamou meu irmán para dicirme que virían el e a súa muller pasar uns días á miña casa. Examinábase a súa filla para conseguir un posto na administración. Vina maior, unha muller resolta enarborando uns vaqueiros gastos, non polo tempo, e pisando con forza no chan. Quixen falar con ela de futuros, de presentes, de soños, pero todo ficou conxelado no seu doce sorriso. Seu pai, presto e atento, respondía por ela cada unha das cuestións; a súa nai ía engadindo pequenos detalles cando o consideraba necesario. Ela sorría. Sentinme tan allea a aquela xente!!

     A súa marcha renovou as preguntas sobre as coincidencias familiares. Eles alleos, navegando por riba do ben e do mal. Eu presente, enlarafuzándome co lodo dos pecados térreos. A ovella negra do redil; esa que o pastor quere por bondade de seu e non polas súas virtudes dela. A ovella negra á espera dun lobo feroz que a devore para sempre e deixe aboiar aquel outro eu que non precisa de elos. Renegar das cadeas como algo necesario para ser unha, única, soa, desterrada. Abandonara o mar na traición de recoñecerme; non  tardei en saber que o sal que nos conforma arrastra a memoria de todas as mareas. Non hai espellos desembafados , hai que limpalos coidadosamente para que devolvan o reflexo exacto.

Pedes-me a vida inteira

e a vida inteira, não!

...e a vida enteira daría por un momento de incendio, por un segundo de sentirme arder nas colosais lapas do extremo. Asasinar a moderación a mancheas, con fruición, con forza, sen desalento. Asasinar os modais e a moda, o reloxo e o correo, os sorrisos e os incisos moderados. Asasinar este eu sometido ata deixar exsangue este corpo inexpresivo. Asasinar e amar. Amar-te. Amar-me. Amar-nos. 

Sabes do que che estou a falar?

Non, só sei que te amo.

Esa é a túa desgraza