Unha nova historia VII

VI

  

      De volta na monotonía das aulas todo foi ficando lonxe. Foron pasando os días coa cadencia acostumada. Clases pola mañá, ximnasio a media tarde, traballo de despacho, lectura e hora de durmir. Enganchárame coa obra de Murakami, que devoraba unha tras outra sin mediar pausa entre elas. A conciencia do deber recordábame que debía ler o Mandarim antes do mes próximo, pero o futuro sempre me foi tan etéreo e distante que o fun demorando ata facerse irremediábel. Queriamos ter convidado a Ana Paula para que fixese a introdución da obra, mais foi imposíbel contactar con ela. Continuaron as clases ao longo do trimestre sen maior interese do habitual; había tempo que presentía que aqueles estudantes tiñan como único obxectivo obter un título para pendurar na parede. O de menos era adentrarse no mundo da literatura. Non quero dicir que me decepcionase a mocidade, simplemente que nada esperaba dela.

     Achegábase a ponte de maio e preparei unha escapada. Un novo punto no mapa. Había tempo que tiñas ganas de coñecer Soria e este era o momento ideal para o facer. Chegado o día preparei a maleta e recuperei o libro comprado, e non acabado, na última viaxe. É curioso, non me gustaba deixar as lecturas a medio camiño a menos que non tivese intención de acabalas, mais esta quedou no recuncho do armario xunto coa maleta, como se non puidese ser aberto o libro sen que trouxese os recendos dos fados.

      Ás 6 da tarde chegou o tren á estación. Tiña tempo de ir á pensión e dar logo un paseo pola cidade. Abrín a guía e marquei os lugares que non debía deixar de coñecer. Foi unha viaxe estraña. Non pasou nada que alterase a miña tranquilidade, mais foi iso xustamente o que me fixo percibila como estraña. Unha pequena alteración do ritmo cardiaco avisaba de que todos os meus sentidos estaban á espreita; non sei de que, pero así era. Lembrei a Aurelio e a Oliveira e botei de menos as súas voces. Sentinme soa percorrendo aquelas rúas desertas e comendo diante dun libro. "O seu traballo está feito. Xa lle dixen cando todo isto comezou que a sentenza estaba ditada. Non son todas as mulleres que vostede quixo ver en min. Son apenas unha que, nun momento de debilidade, asasinou o home que lle deu a vida. Eu son a única culpábel e como tal debo pagar. Gustaríame poder pedir perdón ás mulleres que o amaron, mais o certo é que non o sinto. Quixera que fora vostede quen se ocupase de amañar os papeis para o da miña filla. Non quero que saiba, nunca, quen foi a súa nai, ou mellor dito, quen non foi a súa nai. Seguro que hai moitas persoas que a desexan e que a educarán con todos os luxos. Será feliz e acabará de vez coa maldición das mulleres desta familia. Se pode ser faga que lle entreguen o libro de Jane Eire, pero arrinque a primeira folla porque está escrito o meu nome. Foi un regalo de meu pai cando cumprín nove anos. Non verei medrar a miña filla e, o mellor de todo, ela xamais me verá a min. Alégrome que isto non sexa unha novela, non soportaría que agora aparecese unha redención milagrosa que me trouxese de volta á vida. Moitas grazas pola súa compaña que tanto me serviu durante este proceso." Fenómenos curiosos as familias. Unha vez eu tiven unha e ameina.

      Soria resultou o destino esperado. Outro punto no mapa que pouco a pouco empezaba a tinguirse de cor. Aínda así suspirei na estación ao saber que non había volver ao lugar onde os soñas cantan. No tren de regreso comecei ler o libro desta viaxe. Algo estaba cambiando no meu mundo. Comprara poesía.