Premín sobre a icona de aceptar, non había volta atrás. 300€ menos na miña conta e un documento en PDF que confirmaba a reserva no hotel. Subín no tren coa mesma maleta que noutrora, mais con diferentes ansias. O corazón tremía incesantemente impedindo concentrarme nas letras do libro ou na música que soaba nos meus oídos. Devagariño deixeime adormecer mentres as árbores escapaban aos meus ollos.
Cheguei á cidade coñecida. Perseguín as pegadas que ficaban inmóbeis na miña memoria. Un taxi vello cun condutor que falaba e falaba e falaba levoume ata o hotel. Abrín a maleta e pendurei a roupa do armario antes de me dirixir cara a libraría. Anhelaba revisar os seus andeis e enredarme no cheirume dos libros. Percorrín diversos tomos cos ollos, cos dedos, co gusto...
Resgate
Não sou isto nem aquilo É o meu modo de viver
É, às vezes, tão tranquilo
Que nem chega a dar prazer...
Todavia, onde apareço,
Logo a paz desaparece
E a guerra que não mereço
Dá princípio à minha prece.
És alegre? Vês-me triste?
Por que não te vais embora?
Quem é triste é porque é triste.
E quem chora é porque chora.
Tenho tudo o que não tens
Tenho a névoa por remate.
Sou da raça desses cães
Em que toda a gente bate.
Só a idade com o tempo
Há-de vir tornar-me forte.
A uns, basta-lhes o vento...
Aos Poetas, basta a morte.
Pedro Homem de Mello, in Eu Hei-de Voltar um Dia
- Volviches.
Levantei a vista e vin o seu sorriso afectuoso saboreando a satisfacción de ter acertado no seu prognóstico. Sentín entón a necesidade de aclararlle
- ...mais non foi o libro. Non era unha grande obra, soamente entretida.
- Malia iso, aquí estás.
Volveu sorrir de xeito suave e cómplice mentres regresaba ao mostrador. Demorei ata me decidir por unha edición de Dylan Thomas. Novamente rompín un costume; un autor que xa lera e nunha lingua que non era a propia da cidade. Quizais foi iso o que me levou a pagalo a toda présa co desexo de terme tornado invisíbel. Era a miña primeira vez, aínda sentía aquela vergoña que se ten cando se está acabar cos pactos. Tomou o libro para anotalo no seu computador e imprimiu o recibo. Pousou as voltas sobre a miña man mentres me despediu cun simple "até amanhã".
Co libro oculto no bolso encamiñeime cara o restaurante de Aurelio. Esperaba velo na entrada a recibirme cun enorme sorriso que fixera retroceder o tempo e máis as horas. Certamente a realidade é ben teimuda e nada ten a ver cos filmes de Hollywood. Ocupei unha mesa baleira xunto da vidreira dende onde podía controlar o ir e vir da cociña. Gastei tempo en decidir o menú e finalmente tiven que facelo soa. Abrín o libro e paseei a vista polas súas letras sen conseguir percibir nada do que lía. Nesta paciencia anglófona cheguei á sobremesa. Un café remexido unha e outra vez levoume ata o final do xantar. A conta, as grazas, o sorriso de "moi amábel", o abrigo, o bolso, a saída.
Derrubeime sobre a cama do hotel deixando que o peso de cen mil derrotas anegara o meu corpo. Vinme afondar no océano sabendo que o meu sino era aboiar; sempre aboiar. Creo que é o sino de todas as mulleres mariñas. Podería ter disfrazado a tarde con visitas aos museos ou longos paseos polos enclaves significativos da cidade, sen embargo non fora para enganarme. O meu obxectivo era atopalos e retomar a vida dende aquel momento do pasado. Prendérame do futuro imaxinado como quen se prende dun salvavidas no medio dunha tormenta oceánica. Ulises e as súas sereas nunca saberán o que é ter un soño. Malia buscalos en rúas e bares nocturnos non dei con eles. Desapareceran deste presente que parecía tornarse inhóspito co correr do reloxo.
Volvín á libraría na mañá seguinte. O meu libreiro non me deixou adentrarme nos andeis.
- Teño o libro que precisas.
Estendeumo ao tempo que saía de detrás do mostrador; non agardaba resposta. Puxo o abrigo e cun aceno levoume cara a rúa. Non podía comezar o día sen un café e un bolo de arroz. El era adicto á cafeína aínda que tivera que deixar o doce por prescrición médica. Nacera naquela cidade e nunca dela saíra a non ser a través das aventuras literarias. Tiña un fillo a quen non vía dende había 20 anos. Os seus ollos minguaban ao falar del.
- Eu non teño familia. Hai unhas persoas coas que comparto apelido e cea de nadal- . Deixou que falase durante longos minutos sen interromperme. Os pensamentos manaban a cachón, caóticos, como nunca o tiveran feito na miña boca. Cesou a cachoeira e ficamos en silencio diante da louza baleira.
Estabamos xa na rúa. Fronte nosa un músico interpretaba un fado para os turistas que deixaban orgullosos as súas moedas no chapeu. Miroume e antes de partir regaloume nos ollos as palabras quedas: "As derrotas non son nosas, son da sociedade que nos dita estereotipos que non amamos. Nin sempre hai que ler as obras en lingua orixinal. Un tradutor invisíbel pode ser o mellor aliado dun escrito. Quizais o esencial sexa invisíbel para os ollos, pero o corazón non ten a capacidade de ver. Deixa que sexan os teus pasos os que te guíen, non busques, non esperes. O maior dos goces está sempre no traxecto".
Quixen, ao igual que o principiño, memorizar as palabras do meu recoñecido raposo. Acudiu á miña cabeza a imaxe da roseira, dos planetas, dos baobabs. Dende agora a vida había ser miña. Podía culpar a familia, os colegas, a sorte, todo o que quixer, mais a responsabilidade única de vivir era miña. É miña. Volvín para o hotel preparar a maleta. A miña viaxe rematara.
"My birthday began with the water -
Birds and the birds of the winged trees flying my name
Above the farms and the white horses
And I rose
In rainy autumn
And walked abroad in a shower of all my days"
Birds and the birds of the winged trees flying my name
Above the farms and the white horses
And I rose
In rainy autumn
And walked abroad in a shower of all my days"
'Poem in October', D T
0 e eu diría máis...:
Enviar um comentário