Esta é a miña cara!!

      Lin días atrás este artigo e dende entón, cada vez que alguén fala (ou me fala) da situación actual, volve de xeito recorrente a min. Sei que chegou o momento de dar a cara. Dála no máis extenso sentido da palabra. Teño a sensación de que cada vez somos/son máis os anónimos, os des-carados; tal vez por influxo das redes informáticas ou tal vez por aquelo que nos ensinaban no colexio da vergonza dos "pobres de solemnidade". Millares de persoas acoden aos comedores sociais, millares de persoas se autoabastecen nos colectores das grandes áreas comerciais, millares de persoas sobreviven durmindo en soportais, millares de persoas sen nome, sen rostro, sen voz. Mais eles somos nós. O que está a acontecer non é só privativo dos outros, aféctanos a todos e todas; non dun xeito solidario a través da nosa conciencia social, senón dun xeito brutalmente directo.

     Son os meus dereitos como traballadora (que non privilexios) os que se están recortando unha e outra vez ata chegar a condicións laborais de mendicidade ("dá grazas que tes un traballo", "todos temos que arrimar o ombro para acabar con isto", "hai quen está peor ca ti"). Parece que teñamos que agradecer o ter un posto laboral. Xa non se considera o salario coma a retribución do TRABALLO realizado, senón coma unha dádiva que deriva das ganancias da empresa (unha ganancia merecida e necesaria para que o país "vaia ben). O meu soldo mingua mes a mes, mentres eu agradezo inmensamente a "sorte ou designio divino" de poder cobrar algo. Ah, son unha afortunada! E mentres me avergonzo por querer ás agachadas unhas boas condicións laborais, vexo o telexornal que me abafa con números de xente (anónima) que cada día queda sen emprego.

     E, a medida que o meu soldo decrece, as miñas facturas crecen en xusta proporción inversa. Sobe a luz, o gasóleo, o IBI (quen o paga?), a comida, os medicamentos. Impóñenme gastos a modo de libros de texto para os fillos, renovación do D.I., renovación da Carta Sanitaria... (e non sei porque me lembro daquelas pólizas de tempos ha). Mais eu debo calar, ou protestar indignada polos outros no faladoiro do parque (antes podiamos facela nos cafés) porque eu son unha privilexiada. Unha privilexiada que sostén un sistema que outros arruinan.

     E volvendo ao conto, resulta que eses outros, ao igual ca min, teñen cara nome e apelidos. Pois ben, esta é a miña cara. Non é o país quen vai mal, son eu quen sofre cada día unhas inxustas condicións laborais . Non é o país quen vai mal, son eu quen vai mal; somos nós, eu e ti e ti e ela. Nós que temos cara e nome e familia e amigos. Nós que non somos un caso excepcional recollido a modo de número no telexornal do mediodía. Nós que imos ao super e levamos os fillos ao colexio e lavamos a roupa e mal durmimos. Nós que traballamos coa ameaza diaria do despido. Nós que contribuímos cos nosos cartos/traballos para ter unhas condicións de vida dignas, un futuro digno. Nós que non pedimos este mundo... Queriamos qualquer outro, qualquer outro!!!

      Ola, chámome Susana, polo de agora teño emprego mais sei que con isto só non me abonda. Mirounos en silencio, cos ollos rebordando futuro, e o grupo contestou: "ola Susana".