“Cando entraches a
primeira vez pola porta da miña librería, xa desexei que volveses.
Namorei dos teus ollos castaños, do teu andar parsimonioso, das túas
mans finas e pequenas. Mais ti nin me presentiches. O anuncio da túa
volta foi máis un xogo co destino ca unha premonición. Tiña que
apostalo todo para poder verte de novo. Ías marchar cun libro, como
o de calquera outro lugar; era o meu labor facelo diferente. Non, non
foi o libro o que che fixo regresar. Ou si. Quizais as palabras que
eu lle regalei á túa novela foron as que che trouxeron novamente ata min.
Agora estás lonxe, camiño deses futuros que ansias e eses
sentimentos que recoñecerás como novos. Con esta carta arríscome a
que non volvas, a que me tomes por un vello louco nun intento
desesperado de agarrar a xuventude da túa persoa. Pero agora xa me
coñeces e eu sei que non me vas xulgar por un único detalle. Mañá
cando volvas á tenda, dareicha e tentarei prolongar o tempo contigo.
Así pois, neste momento en que me les, iso xa debe ter pasado. Que
sensación tan estraña escribir para o futuro sen saber o que nos
depara o intermezzo.
Ben, xa o sabes. Este vello aínda pode conmoverse cando o deixan navegar ollos con sabor a café. Agora só resta que consiga darche isto e que retornes algunha vez ata este home que te bota de menos.”
Ben, xa o sabes. Este vello aínda pode conmoverse cando o deixan navegar ollos con sabor a café. Agora só resta que consiga darche isto e que retornes algunha vez ata este home que te bota de menos.”
Desconcertoume
fondamente ler aquilo. Sentinme afagada e confusa. Devecía
desesperadamente, dende hai moito tempo, por estas palabras e agora
pronunciábanas para min. Que ruín é ás veces o destino!! Cerrei o
libro e os ollos. Envolveita na música e no futuro do mar deixeime
levar ata o meu destino. O que pasou despois, máis ou menos, xa o
sabes. Chegaches ti, tornei a sotavento e arribamos neste novo porto.
De verdade aínda non entendes por que cada ano debo volver a
Creonteira?
But it wont be over till they clear his name
And give him back the time hes done.
And give him back the time hes done.
8 e eu diría máis...:
Ben, creo que debo esperar a ler tódala historia. Neste capítulo quédome cunha sensación triste. Non poder querer a quen nos quere. Querer a quen non nos quere. E que a historia quédame un tanto confusa. Eu pensó que Elisa namora de Oliveira pero non o teño de todo claro.
Biquiños,
O primeiro de todo, moitas grazas pola túa paciencia e constancia ;)
Eu creo que Elisa estaba namorada dunha nova vida; ansiaba saír do seu recuncho e chegou a pensar que, tal vez, a maneira de facelo sería da man dalquén (de Oliveira, de Aurelio...). Finalmente decide rachar coa rotina e tomar as súas decisións.
Canto ao amor... é curioso que ficase un relato tan cheo de homes ao redor dunha muller tan remisa aos contactos.
Un bico e grazas de novo
Queda recompilado nunha páxina individual do blogue co título de reencontro, que me pareceu que lle acaía ben mellor.
http://xenevra.blogspot.com/p/reencontro.html
Uf! Vaia historia máis bonita! Agora que puxeches "X e final" poderei lela de novo, toda seguidiña e dunha tacada. Para que se me quede ben presa toda a substancia que desprende.
Grazas por traela aquí.
Bicos.
ok, e graciñas por contestarme, muller.
o de que quería cambiar de vida estaba moi claro, non o dubidei en ningún momento... pero pensei que era necesario que se decantase por algún dos dous homes... e tal vez sexa como dís ti...
tiven moita empatía coa protagonista porque nalgún momento da miña vida tamén me sentín así, e de feito o de facer un viaxe soa é algo que teño pendente, non sei cando será ou si será pero gustaríame facelo... non ten que ser unha viaxe larga, quizais só un fin de semana... sentirme soa lexos do meu círculo protector...
a soedade é moi mala compañeira, e como moitos de nós a protagonista encontra outra vida nos libros e na música.
é unha pena que non escribas mais a miudo, muller.
biquiños,.
Grazas a ti nena, por volver sempre e ser tan amábel.
Un bico.
Supoño que a ela tamén lle tería gustado decantarse por algún daqueles homes, mais o destino é teimudo e lévanos cara o futuro sen preguntar moito.
Todos algunha vez precisamos da viaxe iniciática Aldabra, aínda que non sempre temos a oportunidade.
Por certo se non a liches sux´roche que leas Una ola con sabor a pez apostaría que che ha gustar ;))
Grazas outra vez pola túa presenza.
Se non existise a nosa Creonteira persoal teriamos que creala.
Gústame ese libreiro.
Gústame a música que soa no MP3.
Gústame o relato.
Todos temos unha Creonteira na nosa vida, non cres!
Creo coma o raposo, paideleo, que todas e todos temos unha nosa, moi nosa. Moitas grazas por pasarte por aquí e lerme.
E a min gústame que che guste ;), sempre fiei nos raposos, na súa sabedoría e na súa palabra.
Grazas por vir e ler. Un bico
Enviar um comentário