Unha nova historia VI

V

      Tras o almorzo adiqueime a pasear os lugares que a tarde anterior percorrera con Aurelio. Podía ter escollidos moitos outros que me quedaban por ver, ou ter ido ás exposicións abandonadas, pero necesitaba aclarar uns sentimentos que non coñecía. A despedida da noite deixárame unha sensación estraña. Parecía que a razón ficase agochada nun recuncho escuro da mente, para dar paso a todo o sentimentalismo que afastara dende a adolescencia. Repetíame unha e outra vez que era a razón a única chave que me podía abrir a porta do mundo. Cos filmes acadaba os sentimentos exactos para establecer un perfecto equilibrio, pero non podía deixar que isto escapase ao meu control. Aínda non sabía porque eu, unha muller de forte carácter, deixara que aquel home falase por min durante toda a tarde. Tampouco era quen de analizar esa sensación de parálise que me conquistaba cando Oliveira enganchaba os meus ollos. Un fado tras doutro volveu á miña memoria mentres debullaba este fato de inconsecuencias. Por outra banda sabía que esa tarde deixaría a cidade, para sempre. Non entraba nos meus plans volver por alí. Un punto máis no mapa do meu cuarto; un lugar menos no mundo por alcanzar.

     Deixei que os meus pasos me levasen de novo á vidreira da libraría e ao peirao. Pensei en volver ao restaurante, mais non fora invitada e tiña que dar todo aquilo por concluído. Chamei a Ana por teléfono coa escusa de lembrarlle que me comprase o xornal. Pregunteille polo tempo pero non conseguín que a conversa se estendese moito máis alá. Procurei un local barato onde comer unha boa ensalada. Ensalada con froitas e Pepsi, non hai nada mellor para recompoñer o espírito. Comín absorta na miña lectura, con medo a levantar a cabeza por se el volvía aparecer. Mais non foi así. Ao acabar recollín as maletas no hostal e fun camiñando ata a estación. Aínda quedaban dúas horas para que o tren saíse. "Podería xustificar todo iso nas horríbeis malleiras de meu pai cada vez que voltaba das súas viaxes, bébedo, coa camisa luxa e os ollos ensanguentados pola ira. Pero non sería xusto. Non foi en meu pai en quen pensaba cando o matei, senón en miña nai. Pensaba en como choraría ela se me vise naquel momento; na miña avoa, a quen nunca coñecín pois morrera moito antes de eu nacer; naquela muller que me acollera en Indianápolis. E pensaba tamén nas súas fillas, man de obra explotada nas propiedades dos seus homes, prostitutas legais con obrigación de parir entre dores de silencio. Pensaba en que este mundo non está feito para que o habitemos as mulleres. Pensaba en vostede, avogada de carreira desilusionada, acostumada demasiado pronto a que gañen os cartos. Mais non debe preocuparse esta vez. Non pode gañar. Eu son culpábel. Mateino conscientemente, premeditadamente, sen nocturnidade con aleivosía. Mateino porque xa estaba farta de vivir."

      Os altofalantes anunciaron a chegada do tren. Pechei o libro e subín no meu vagón. Quería durmir ata chegar a casa.