Unha nova historia V

IV 

      Non estaba afeita a que os outros fosen quen decidisen por min. Quizais esta miña tendencia á soidade fixera de min unha muller autosuficiente en todos os ámbitos. Non precisar de ninguén para nada era o meu lema principal. Mais, se nun principio me resultara irremediábel deixarme levar da man de Aurelio, comezaba a estas alturas da noite a resultarme molesto. Non polo feito de que non concordase cos plans, senón pola sensación de terme convertido nunha invitada de xeo. Foi por iso que dunha forma resolutiva e case maleducada, refusei a invitación para a cea. "Tal vez a menina não gosta dos fados?" e vinme xa cantando un nos ollos do Oliveira. Tiña aquel doce sorriso capaz de transformar a noite máis escura nunha mañá luminosa do mes de xullo.

- Gústanme os fados, e gústame o cine, e gústame coñecer os lugares que visito; pero non me gusta a compañía aló do estritamente necesario. O Aurelio foi moi amábel esta tarde, mais creo que chegou o momento de continuar pola miña conta.

- Concédeme tan só un par de horas máis. Se ao final da noite te arrepintes de ter vido, non volverás saber de min.

      Non tiña pensado saber del. Nin sequera tiña pensado coñecelo. Pero si, seguino sen retrucar ata o lugar acordado. Marabilloume o local nada máis atravesar a porta. A nosa mesa estaba á dereita do escenario, moi pertiño del. Non me deixei aconsellar á hora de escoller os pratos, coma se ese fose o meu acto de rebeldía. Rachando co costume da tarde, a cea estivo acompañada por unha marabillosa conversa a tres bandas e un doce viño de Porto. Falamos de cine, de literatura, do mar, da vida enredada na música da cidade, do olor dos carballos na terra húmida, da infancia. Construímos un fado que servise de preliminar aos que logo viñeron. E como se por arte de maxia acabásemos nunha canción do Sabina, foron pasando as horas e con elas os momentos. Case amencía cando regresamos ao hostal. Demoramos a despedida eu, por medo a que acabase, eles... non sei sequera se a demoraban. Despedímonos. Fora un pracer coñecelos, fora un pracer coñecerme. Pedín a chave do cuarto en recepción, lavei os dentes e metinme na cama. Para evitar sorpresas, puxen o espertador para as 11:30, debía aproveitar o tempo que me quedaba.

      Espertei co sabor dos fados na miña boca e o aroma da noite entre os dedos. Antes de me erguer abrín o libro e continuei a ler un cacho. "Aquel foi o meu último aniversario con mamá. Uns homes viñeran para me levar á casa vella de Indianápolis onde dicían que vivía a miña avoa. Mais eu non tiña avoas; nunca as tivera. Papá tampouco non volveu, claro que el por motivos ben distintos. Agora sei que teño dous irmáns e sobriños. A vella Dorothy quixo contarmo todo (todo, coma ela dicía), mais eu non quixen escoitala. O pasado xa morreu, o presente é un instante tan ínfimo que non paga a pena adicarlle moito tempo e o futuro nunca se sabe se chegará. Non pretendo con isto xustificar os meus actos a causa dunha infancia infeliz ou de calquera outro trauma freudiano, peor creo que as cousas foron como foron e tampouco debemos disimulalas. Vostede preguntoume como me sentira no momento do crime, non? pois quedoume o mesmo regusto que cando mordín aquela torta de chocolate no meu duodécimo cumpreanos."