Unha nova historia IV

III

     Ás 6 baixei coa esperanza de non atopar ninguén no lugar por el acordado. Non houbo sorte. Alí o estaba, cun enorme sorriso e os brazos prestos para recollerme. Levoume polo bairro alto da cidade amosándome cada un dos recantos que contribuíran á historia cidade. Amosoume os bares máis antigos, os cafés onde degustar os mellores doces, os xardíns máis enxebres, as rúas máis gastas. Estivemos andando ata a hora en que a película daba comezo. El falaba e falaba sen importarlle apenas o meu silencio, ás veces pensei que nin sequera tería reparado nel. Seguro que era o típico individuo solitario que non ten quen o ature e pillaba ás turistas solitarias dos sábados para desafogar a rutina. 

     Chegamos ao museo sen tempo para ver ningunha das exposicións. Non sei se me molestou. Durante o filme, por fin, permaneceu calado. Temín fondamente que fose deses que che vai analizando cada escena no borde do oído. Cos ollos enchidos de bágoas, esforceime por non amosar os sentimentos que traía o violoncello. Creo que non se decatou e, acabada a música, volvín á tranquilidade convulsa do filme. Acenderon as luces, a xente aplaudiu e unha muller deu inicio ao coloquio. Presentou os invitados desa noite; tiñamos a sorte de contar con Luís Miguel Oliveira. Sorrín cara o meu acompañante nun xesto que pretendía recoñecer esa sorte. Coincidimos todos no acerto da personaxe de Denzel Washinton e o estraño que tería sido ver nesa tesitura un outro como Robin Williams. Cada vez estou máis certa de que o azar é quen escribe os mellores camiños. 

- “Nunca confies no contador, confia no conto”, e hai que recoñecer que esta vez o conto era magnífico. No momento exacto a historia perfecta, adobiada coa música que o convirte en produto inesquecíbel. 

     Ao ver que todos miraban cara o noso lugar, quixen fundirme cal peza de xeo. Aí o estaba el, coa súa seguridade, a captar a atención de todo o auditorio. E eu... eu a piques de desaparecer baixo unha cobertura arroibada que bañaba xa todo o meu corpo. Mais coma se dun milagre se tratase, esta foi a frase que deu conclusión ao acto. Citáronnos para dentro de 15 días cun filme que nos había sorprender e que nos faría gozar por igual. Daba igual; eu xa non estaría. 

     A xente comezou a abandonar a sala lentamente. Crucei o bolso e puxen o abrigo. Agarrou a miña man e dirixiume cara a fronte do escenario. "Quero presentarche un moi bo amigo." Puxémonos onda o grupo en que estaban os vocais para esperar que rematasen coas súas despedidas. Foi entón que o Oliveira deu volta e miroume ao través dos cristais das súas gafas mentres dirixía o seu definitivo ollar envolveito nun enorme abrazo, ao meu guía turístico. "Oh Aurelio!! Típico de ti non avisar e presentarte por sorpresa". Non souben quen daba a sorpresa a quen, pois o Oliveira viñera dende Portalegre, mais eles tiñan claro que o aparecido era o Aurelio. Foi esta a primeira vez que escoitei o seu nome. Deime de conta que non nolos preguntaramos. Doeume a súa indeferencia e reforcei a idea de que só me utilizara para desatracar as palabras todas que tiña afogadas no estómago. Tivera sido un bo momento para desaparecer, sen embargo alí permanecín á espreita dos próximos acontecementos. Presentounos a través dos feitos. Eu era a muller que coñecera esa mañá diante dun libro e dun prato de cabaza. faloulle do libro que eu estaba a ler e ambos riron de xeito cómplice. De novo irritoume que ningún deles amosase interese por saber como me chamaba. "Son Elisa. Estou de viaxe pasando esta fin de semana". Espeteino altiva e segura de que ía atraer as súas desculpas, pero recibírono como se esa fose a única frase que tivese sentido nese momento. "Pois se só tes unha fin de semana, non queda máis remedio que irmos ás "Janelas", non si?".