unha nova historia II

I

      A aquelas horas o sol xa petaba forte nos corpos. Elisa dirixiuse ao peirao seguindo a rota deseñada coa guia turística. Pola tarde iría visitar a Sé e os seus retablos barrocos. Camiñou polo porto un bo treito percorrendo cos ollos as historias dos barcos atracados. Non había moitos a esas horas. Chegou ao final do dique e sentou na pedra quente cos pés mirando ao mar. As augas trouxéronlle soños de antano, lendas de futuro, remorsos do non feito, sorrisos do por facer... E absorta nela mesma foron aboiando palabras, versos, citas, autores 

Fume de pipa......... Saudade 

.....Noite...... Silenzo.... Frío 

.....E ficamos nós sós 

.....Sin o Mar e sin o barco 

.....nós. 

     "Fume de pipa.............Saudade" Deixara de fumar había anos, mais a soidade non a deixara. Esa volvía de cando en vez para recordarlle que aínda existía. Era a áncora familiar con "aquel outro eu" que aínda navega nos ronseis do pasado. 

"- ¿Y esta tirita en la frente? -pregunta Noé a la niña-. ¿Te hiciste daño? 

- No, me dolía la cabeza -responde Isla tranquilamente. 

- ¿Y te pusiste una tirita? 

- Me la puso Mamen, me dijo que así se me curaría... Noé sonrié. 

- ¿Y se te pasó? Isla mira a su tío severamente y le responde muy seriamente. 

- Claro, las tiritas curan, y si son de color azul como el mar, más. 

     Foi entón, ao lembrar como conseguira Una ola con sabor a pez , que botou a man dentro da bolsa de papel reciclado para extraer o seu novo libro. Demorou cos dedos no lombo o momento de o abrir e descubrir a estraña razón que a levara a mercalo. Percorreu coas xemas o dourado que deseñaba as letras que lle daban título; non tiña autor. Curiosamente tampouco ulía a vello e as páxinas gardaban o tacto novo do papel sen estrear. "Ana nunca vira un elefante e por iso pediu a seu pai que a levase a África..." Quizais non acertara. Abriu noutra páxina ao chou: "Nunca soubo o tempo que estivo diante do seu cadáver, nin o tempo que pasara dende que lle deran a noticia. Sabía que a dolor pasaría, ou iso quería crer. Mirouno, lembrou como a tocaban as súas mans e volveu odialo. Xa non podería vingarse, roubáranlle ata o instinto máis primitivo. Non lle quedaba nada." Agora si pareceu quedar prendida polo libro, mais sospeitaba que se seguía a ler ao chou desvelaría o misterio antes de comezar a historia. Tomou do bolso as gafas do sol, puxo a viseira e foi á primeira páxina da historia, que non era outra que a páxina 15 do libro.