Cicatrices de hospital

Teño unha estraña relación cos hospitais. Son lugares que me prodúcen un fondo desacougo cando os contemplo dende fóra, mais cando penetro nos seus cuartos as sensacións son do máis diversas. 

Do tempo que pasei nel teño o recordo dun iougur. Aínda podo saborealo mentres a saliva molla a miña boca. Recordo as croquetas como unha pésima elección e aquel espello que trouxo un rostro que xa borrara. Sen embargo, as olores de hospital fanme chorar. Parece que os sentimentos non entran igual pola boca, polos ollos ou polo nariz. Na despedida, unhas flores para o cadro de persoal.

Estes días estiven novamente no hospital (no mesmo hospital) pero de acompañante. Algo cambia entón no aire e as colores pasan a esvaecerse lenemente. Recoñeces as voces e os sorrisos e os horarios e as agullas e as máquinas na noite, pero non falan igual. Agora traen sons de reconciliación co pasado, co futuro. Os silencios na noite trenzan cadeas do que debería ser e non é, e sinto medo de que os elos non estean ben forxados. Sei que é unha oportunidade, a oportunidade de volver coller o espello para mirarme e recoñecerme. Esta vez sinto que modelo e imaxe teñen a mesma definición. É a hora da merenda. Lembro a macedonia e as visitas. Bombóns para a enferma e bombóns para o persoal sanitario. Desta volta non hai flores.

Os hospitais son lugares estraños empeñados en coarse polas fendas da miña columna rasgada dun ou doutro xeito. As combinacións dos amores nunca son as mesmas. El máis eu, ás veces ela. Ela máis eu, ás veces el. En ambos casos as présas ennovelan traballos pendentes. Eu con el, sen el, ás veces ela (poucas). A realidade conxuga a primeira persoa do verbo. Escorrega o nós no transcorrer dos días. Ruídos de ambulancias, esquezo os cristais. Saio á rúa.

Non hai máis mundo cós teus ollos... lembro o poema mentres sorrío na luz plena do ceo azul. Eu, recoñecida, renacida.  O mar pinta de verde a tarde atlántica.