Pasemos á acción

Está ben indignarse.

Está moito mellor rebelarse.

Pero, o realmente necesario é pasármonos á acción.

Son días de reivindicación. Reivindicamos a lingua, a democracia. Berramos que temos dereitos, e algúns esquerda. Afogamos, nos faladoiros dos bares, a nosa indignación en palabras irreverentes, en desexos descarnados contra todo e contra todos. Esnaquizamos os xornais ao debullalos miudiño entre os dedos, facendo das súas noticias a nosa ideoloxía. Bouramos nos outros a nosa xenreira para non marcharmos para casa con ela e así sentamos, tranquilamente, fronte o televisor para seguir soltando lastre diante do noticieiro. Logo vén a serie de moda, ou unha peli na sexta3.

Mais xa é hora de erguernos, saír á rúa e dicir cales son as nosas propostas (pois as protestas parece que as imos tendo claras). Contra a sinrazón, a razón. Pero, cal razón? Non todas son iguais, por suposto. Quizais a miña indignación pareza que me iguala ao veciño do 4º, sen embargo o único que comparto con el (e só ás veces) é o ascensor. Gustaríame dicir que non teño máis patria que a miña lingua, que son unha antisistema e que o modelo actual de organizaren o mundo, non é o que eu quería. Certo: eu non pedín nacer nesta época, mais foi así. E como non me gusta, non vou renunciar a cambialo. Para iso teño a miña voz, os meus pasos berrando nas rúas ateigadas de descontentos, as miñas pancartas (que por manidas non van ser menos lexíbeis), os meus ideais... 

Agora vén o máis importante: darlles forma. Pasar á acción. Os meus obxectivos están claros; sei o que quero e vou deseñando o camiño para os conseguir. Miro ao meu redor. Moitas caras nos pasquíns están a mandarme mensaxes. Non son todos iguais. tampouco as súas mensaxes o son. Pode que ningún deles teña o programa que eu deseñaría e aínda que podería crear unha nova organización (dentro das moitísimas que hai para escoller), non é ese o camiño que decidín seguir. De entre todas estas hai unha, a que terá o meu voto o 22 de maio, que me ofrece moitos dos obxectivos que eu subscribo, entre eles a defensa da miña lingua. Miro as persoas que van nesta candidatura, moitas delas coñecidas de vello. Confío nelas. Non espero que sexan infalíbeis, só que non perdan o rumbo e que sexan o ronsel que me leve a ese mundo no que eu quería ter nacido. O desánimo non entra na miña contabilidade.

A INDIFERENZA, MATA

(Unha curiosidade: buscando agora por se xa estaban na rede os vídeos cos actos das letras galegas, dei co parte da galega. Inicia un suceso, segue a mención a Lois Pereiro e, a continuación, expláianse nas protestas sociais dos que queren unha "democracia real xa". Nin palabra dos que reivindicamos a nosa lingua)