os trasnos da rede

 Unha trasnada desas que facía de pequena, desas en que miña nai dicía: "xeneeeeeevra!!! has levar". O certo é que nunca levaba nada, pero a frase tiña o seu aquel de respeto. Supoño que llo infundía o feito de nunca termos especificado que era o que se levaba nun caso así.

Pois ben,  parece que o blogger anda a facer trasnadas e, sen saber como, desapareceume a entrada que escribira onte sobre Lois Pereiro (máis ben sobre os actos que onte se desenvolvían como homenaxe á súa persoa, á súa palabra).

Para non volver escribir o mesmo, nen o mesmo poema, só dicir que sempre me abraiou a forza que ten/tivo para amar a vida. Amala desa maneira apaixonada e vehemente que coñecen os poetas. Unha morte lenta, dura e cruel non puido tirarlle da boca a necesidade de vivir, nen dos dedos a necesidade de escribir.  

"Amarte, vida, amarte case sempre,
inda que sexas dura e leves entremedias
piedade e odio intermitente."

Como remate, un epitafio. Un desexo húmido que o siga atando aos que aquí seguimos gustando del, seguimos gozando con el:

Cuspídeme enriba cando pasedes
por diante do lugar onde eu repouse
enviándome unha húmida mensaxe
de vida e de furia necesaria.
E agora os seus poemas. 
Un con Uxía Senlle:

Contra a morte o amor que vai comigo. Lois Pereiro

Dos días que reserva para min o destino
cada unha das súas noites por vivir
sería a derradeira
a única esencial
se puidese vivirte a ti tamén
trasnoitado sobre o teu corpo en calma
cohabitando os teus soños
sobrevivido á miña inexistencia
soñado nas túas noites
ou prorrogado en ti.

 E o epitafio con Nación Reixa:

Poderíano escoller como epitafio. Lois Pereiro