Hoxe alguén faloume de ti. Dos teus enormes ollos de lúa apagada. Do teu rostro serio cercenado nas noites de cicatrices. Dos teus versos publicados en libros xa famosos.
Hoxe alguén faloume de ti con esa indeferenza que me configura como ser estraño do pasado, alleo a todo o teu futuro e a todo o teu presente, borrado das liñas dos poemas que non chegaches a me escribir.
Hoxe alguén faloume de ti. Os meus pensamentos percorreron praias mentres movía desordenadamente os seus beizos. Camiñei por areais de gaivotas illadas, crucei mares en trens que desapareceron no frío polar, mirei soles agachados en taigas enormes de ollos indecisos, de desexos mortecinos, de canles enleadas en augas turbias. Subín as pontes de vales infinitos ata os cumes cubertos polos beixos mortos de miradas non cruzadas.
Hoxe alguén faloume de ti... e non quixen chorar. Xurei que apenas me soaba o teu nome de poeta recoñecida e sorrín ante o título do teu novo libro ao tempo que simulaba non recoñecer as marés das túas palabras. Acredito que entón non soaron bisbillantes coma nos soños que teceran as miñas entranas.
E chegou o silencio da ignorancia. E a despedida.
Hoxe alguén faloume de ti a carón da vidreira dunha tenda de postais.
(A foto xa hai tempo que a teño no flickr. A música busqueina durante anos tras perdela no paso da adolescencia. Esta era / é "a miña canción")
10 e eu diría máis...:
Texto vibrante, cheo de nostálxica forza...
O que fai ás veces redescobrir imaxes que estaban engaioladas no fondo da memoria!
Bicos.
A memoria, que sorprendente lugar.
E a foto é magnífica.
A foto semella o caixón dos recordos.
O texto semella o caixón dos recordos.
A canción semella a canción dos recordos.
impresionoume moito ler que é a túa canción (eu teño unha canción diferente para diferentes momentos)
moita forza neste post. dende logo non deixa indiferente.
A forza que poden ter esos recordos que nos fan chorar....
Bicos
Máis que as imaxes nena do paraugas, as persoas. esas coas que soñabamos e quedou en...
un beixiño
Grazas kaplan polo da foto. Esta é a que quería ter usado hai tempo para cabeceira do blogue, pero non a dei adaptado.
A foto é o caixón dos recordos Zeltia. É a mesa que teño no salón e si, todo o que vou "exhibindo" nela son anaquiños da miña vida ;). Teño máis cancións, pero esta e o Cadillac solitario de Loquillo acompáñanme dende a adolescencia.
Grazas polas palabras. Un bico
E máis forza aínda eses recordos do futuro que soñabamos que nunca chegou ser. Pero mellor ca chorar e degusralos moi devagariño cun chisco de canela. ;)
Un bico Xan
Convén abrir de cando en vez o caixón das lembranzas. E non unicamente como terapia; tamén como posta a punto da brúxula vital.
O de mover desordenadamente os beizos paréceme o cumio da sabedoría. Mírese por onde se mire.
Bicos de postal
Xúntense os recordos dunha persona, sazónense con verbas axeitadas, mistúrense coas correspondentes doses de poesía, acompáñese cunha imaxe e envólvase todo en acordes musicais. E xa tes un bo post. Gustei!
Tes a facilidade de envolver-nos cos teus textos, sentindo en profundidade neste caso a túa inacabada historia. Costa recordar cando xa nos esquenceron. Moitos biquiños
E menos mal que aínda non hai ordes que rixan os beizos Chousa e que poidan seguir a medrar na súa anarquía de sentimentos.
Un beixiño guiado pola brúxula... ou perdido ;)
E eu gustei moitísimo das túas palabras Raposo. Por sorte non preciso da voz para dicilo, porque aínda teño a boca aberta tras lerte. Grazas polas palabras.
Grazas Maribel. Gústame saber que dañgunha maneira as palabras sirvan de manta, ou de agocho de historias que vós construídes ao lelas.
Un bico.
A foto é fermosa, gústame ese toque vintage, e esa imaxe de Rosalía cunha bágoa en forma de corazón.
“Hoxe algúen faloume de ti… e non quixen chorar.” ¿Por qué te doe tanto?
Biquiños.
Enviar um comentário