De súpeto rompeuse o silencio eterno. Soaba o teléfono; primeiro debilmente, despois máis alto e máis e máis e máis... Martelaba nos meus oídos nun estrondo enxordecedor. Chamaba forte por min; berraba histericamente o meu nome,
Riiiiiing,
golpeábame na cara
Riiiiiing,
golpeábame no lombo
Riiiiiing,
golpeábame nas pernas
Riiiiiing,
pateaba no meu ventre
Riiiiiing,
golpeábame na cara
Riiiiiing,
golpeábame no lombo
Riiiiiing,
golpeábame nas pernas
Riiiiiing,
pateaba no meu ventre
Riiiiiing,
Lembrei os golpes no corpo, as mazaduras nos brazos, o sangue estarricado polo chan
golpeábame na cara
golpeábame no lombo
golpeábame nas pernas
pateaba no meu ventre
Tiven medo.
Un nó apertoume o estómago impedídonme poñerme en pé. Arrastreime ata o baño fincando as unllas no chan. As mans colapsáronse, os ollos pecháronse, a boca babuñaba incesantemente. Reptei por detrás daquelas cortinas navegando as miñas propias bágoas.
Foi entón que a vin. Brillaba maxestuosa nas miñas mans. Tremendo, dei co camiño ata o pulso. Nunca máis tería medo. Nunca máis volverían as voces. Nunca máis os perdóns nin as angurias nin os remordementos. Nunca máis,
eu.
...
...
...
...
...
...
...
...
...
Ruído de ambulancias. Estou. Sei que non deixarás que volva ter medo.
P.S.:
Lo leemos cada día en los periódicos: el hombre “mató a su cónyuge, con certeros tiros; pero, llegado el momento de hacerse justicia, le falló el pulso (...): se entrega a los guardias; le juzgan; el defensor le pinta como un Otelo forrado en Werther; el tribunal le aplica cuatro o seis años, si no le absuelve... y aquí no ha pasado nada, señores”. El texto podría haber sido escrito ayer, pero es de Emilia Pardo Bazán. De 1901.
Xornal de Galicia (sigue o elo para ver o artigo completo ;))
Xornal de Galicia (sigue o elo para ver o artigo completo ;))
9 e eu diría máis...:
fiquei de pedra...
é un escrito moi moi contundente, golpea dun modo certero.
temos un grave problema, moi grave, e sin trazas de que termine dunha vez por sempre.
biquiños.
Pavor.
A min acabáronseme as palabras para falar desta tremenda lacra que me fai sentir noxo e desprezo polos meus iguais.
Un bico
Si o que querías era meternos medo, conseguíchelo. Non sei como librarnos desta despreciable lacra, non sei.
Pois si Aldabra é grave. É algo que xa vimos arrastrando tanto tempo que ás veces se fai invisíbel. Espero que polos menos as palabras sirvan para petar nas conciencias.
Un bico
Non son os nosos iguais Chousa, só o parecen. Aqueles que sementan a súa valía no medo doutras persoas non son coma nós. E si, merecen o noso desprezo e tamén a nosa loita por corrixir estas actitudes que xa denunciaba Pardo Bazán nos primeiros do século.
Un biquiño
Creo que o que quería, Raposo, era que fosemos quen de compartillarmos o medo en que moitas mulleres viven. Que entedamos como se senten e que deixemos de xuzgalas. Non serve o manido argumento de que "se elas non denuncian..." Quen podería facelo en tal situación? Un simple ruído do teléfono pode facer que todo o seu corpo se estremeza ata a descomposición.
Un bico irmá
Aínda que é longo, apetéceme deixarvos un poema de Rosalía. Un poema contundente, rotundo. Un poema que descobre a verdadeira poeta que ela era e non esa que os manuais de lit española queren facernos crer (a romántica chorona):
Aqués que tén fama d' honrados na vila
roubáronme tanta brancura qu' eu tiña;
botáronme estrume nas galas dun día,
a roupa de cote puñéronma en tiras.
Nin pedra deixaron en dond' eu vivira;
sin lar, sin abrigo, morei nas curtiñas;
ó raso cas lebres dormín nas campías;
meus fillos... ¡meus anxos!... que tant' eu quería,
¡morreron, morreron ca fame que tiñan!
Quedei deshonrada, mucháronm' a vida,
fixéronm' un leito de toxos e silvas;
i en tanto, os raposos de sangre maldita,
tranquilos nun leito de rosas dormían.
―――
―Salvádeme ¡ouh, xueces!, berrei... ¡Tolería!
De min se mofaron, vendeum' a xusticia.
―Bon Dios, axudaime, berrei, berrei inda...
tan alto qu' estaba, bon Dios non m' oíra.
Estonces, cal loba doente ou ferida,
dun salto con rabia pillei a fouciña,
rondei paseniño... (ne' as herbas sentían)
i a lúa escondíase, i a fera dormía
cos seus compañeiros en cama mullida.
Mireinos con calma, i as mans estendidas,
dun golpe ¡dun soio! deixeinos sin vida.
I ó lado, contenta, senteime das vítimas,
tranquila, esperando pola alba do día.
I estonces... estonces cumpreuse a xusticia:
eu, neles; i as leises, na man qu' os ferira.
Rosalía de Castro (1993). Follas Novas. (Vigo: Galaxia)
musicado por Nao
Soamente teño medo a ter medo, pois é un sentimento aterrador que ás veces me atenaza a gorxa.
Tremendo relato, coma sempre.
Un bico.
Sabes, xenevra? poida que non sexa tna sinxelo como pensar que son uns individuos sin alma os que firen ás mulleres.
Pode que teñamos que empezar por comprender que é a propia sociedade a que está enferma. Pode que os maltratadores tamen sexan víctimas. Non sei se deles mesmos. O que hai que conseguir e que esas persoas enfermas de celos, que teñen o sentimento de propiedade sobre a muller como se fose unha cousa súa, nunca cheguen a existir.
Pero contribuimos a elo cada día.
Empecemos por sentirnos todos nós culpables.
Cada vez que escoito algunha destas traxedias pola radio ou na tv encólleseme o corazón. O texto da Pardo Bazán dános perspectiva: é inxenuo pensar que se trata só dunha cousa moderna, pero o tráxico é que por moita educación, democracia e concienciación non damos desterrado este horror.
Grazas Concha. Certamente o medo é unha maldita sensación que te paralisa e te anula coma persoa. Esperemos que ningunha muller, que ningunha persoa, volva ter medo a ser agredido; de ningunha maneira.
Outro bico
Eu tamén sei,Zeltia, que teñen alma e, polo tanto, culpa. Certamente esta sociedade ten moito que cambiar, pero iso non pode xustificar a violencia. Milleiros de homes non exercen a forza contra das mulleres. Quería centrarme en como se senten as mulleres que o padecen, porque moitas veces escoitamos reproches cara elas porque "non denuncian, e deberían"; sen embargo estas situacións son paralisantes. Impiden pensar e actuar a vítima. Coincido con pardo Bazán (sinq ue sirva de precente haha) en que desculpalos o único que fai e dar argumentos para paliar a súa agresividade. Cambiemos a sociedade, toda a súa violencia, eduquemos na paz e na igualdade e empecemos por "correxir" a estes seres.
Un bico ;))
Estou de acordo contigo Kaplan. Non podemos caer no erro de que "antes non pasaba" ou que é froito só do contexto actual. Vai moito máis aló.
Un saúdo
Enviar um comentário