O esquío

Unha voz monótona e distante acompasaba o ritmo dos meus pensamentos. Tiña sono, ou quizais só era o aburrimento cotián ao recoñecerme fóra do meu lugar. A través da fiestra os meus ollos albiscaron un novo ser rebulindo pola carballeira. Era un esquío!, un esquío pequeno e inquedo que non paraba de correr. Observeino moito tempo cun sentimento que navegaba entre a admiración e a envexa. “O meu avó tiña esquíos na casa vella”... e o cheiro da pedra húmida asolagou o meu nariz. Se soubese escribilo, poñería que a miña boca degustou aquela imaxe do mesmo xeito que as primeiras peras do san Xoán.

Pero eu non sei poñer esas cousas; eu son o rapaz que sempre chega tarde ás brincadeiras dos compañeiros; o rapaz que pasea só polo patio perseguindo esquíos no outono ao outro lado do enreixado. Hai un profesor que me axuda nas clases e mándame facer deberes máis fáciles có resto dos nenos. Eu sento só. Detrás miña hai outras dúas rapazas que tamén reciben apoios (chámase así ter un profesor especial para nós), pero a elas si que lles gusta aprender e escriben e unha delas le moi ben, cunha voz moi bonita. Xa estiveran aquí o ano pasado e por iso os seus libros xa van gastos. A min non me gustan os libros. A min o que me gusta é mirar os esquíos a través do vidro. Unha profesora pediume que lle fixera un conto sobre o esquío branco do monte (así é como eu lle chamo, aínda que é castaño); anotei tres liñas e mireina. Eu non sei poñer na folla todas estas cousas que pasan na miña cabeza. Ela di que na mente temos as palabras e nós só debemos ordenalas para que poidan saír, darlles patadas como se fosen un balón que hai que levar ata a portería. Pero eu son distinto. Na miña mente non hai palabras, senón imaxes que unhas veces están quedas e outras son como unha película e van facendo historias.

Hai días en que sinto como un furado no estómago que me sobe pola gorxa e dáme ganas de chorar. Pasa ás veces cando chego a casa e mamá non está. Entón eu fago para que as lágrimas non saian e corro prender a tele. Levo comigo a caixa de galletas porque non sei cociñar, pero deixo algunha para o almorzo do día seguinte, non vaia ser que mamá non chegue para ir á tenda por máis. O outro día pola tarde veu unha muller mirar a casa e se tiñamos comida e falou moito con mamá de cousas serias. Mamá marchou atrás dela, pero por outro camiño, e non volveu ata o martes. Mentres como as galletas de chocolate vanme entrando os debuxos da tele pola boca e polos ollos, e xa non teño ganas de chorar. Agora soño que pinto esquíos e saen do papel brincando ata chegar á carballeira que se ve dende a ventá da miña aula.