Chega o silencio, así sen que o esperes, de malas maneiras. Chega devagariño instalarse en todas as habitacións, facendo un uso impúdico do sofá que ata onte era só teu. Instálase sen permiso, aínda que tal vez estea respondendo á túa invitación. Esta mañá, cando calaches e fuxiches, sabías que isto podía pasar. Sempre está atento para o regreso; gústaslle. Lembras a primeira vez que vos vistes, que vos amastes con toda a paixón da mocidade, os seus bicos primeiros, as súas caricias, os teus ollos brillando na noite.
Cando chegou o desengano non estaba preparado. Fixérase á idea de que serías súa para sempre, de que nada nin ninguén podería separarvos. Foron moitos anos de felicidade, de miradas cómplices, de mans collidas á beira da praia... Ata que cruzou o ceo aquel avión. O seu ronsel debuxou palabras que nunca antes viras, aprendiches un novo vocabulario que enchía de vida o teu idioma. Namoraches.
Non o sentiches pechar a porta cando marchou, non houbo despedidas nin ata logos; entre vós nunca houbera palabras. Esquecíchelo sen rancores, sen saber nin como nin por que nin cando nin onde. Un avión navegaba os teus soños e non facía falla nada máis. Maduraches nunha felicidade recóndita, inaudita, eterna... Ou quizais, non tanto.
Agora fitalo sentado no salón, cos pés enriba da mesa e unha copa na man. Baleiro, choiva. Unha bágoa esvara polas túas meixelas cando colles o coitelo. Vas cara el, non se move. A alfombra suspira baixo os teus pasos mentres a mesa se separa para non estorbar no teu camiño. Non sorrí, nunca sorrí. El ámate misterioso e profundo. Cravas o gume unha e outra vez no seu peito incorpóreo. Bágoas. Silencio. Bágoas. Final.
10 e eu diría máis...:
A grande vantaxe que temos os canteiros, ademáis de non pertencer ó CSI, é que non temos que analizar con moito esmero os escenarios. Eso sí, ese reloxo teu...que raio de hora reflicte?
Vou polo microscopio, e despois douche un bico
Ais meu canteiro!! esa é a hora de Wichita, por onde volven os avións traer ronseles que nos liberen das áncoras.
Espero ansiosa polos resultados do microscopio, detective Chousa
pero por quéeeee o asasinaches?
se o silencio é moi bo compañeiro...
cando estorba marcha silandeiro,
cando o precisas, faite compaña.
O silencio só é algo incómodo ás veces, cando duas persoas (ou maís) non se comunican ben.
pero iso non é culpa do silencio.
E culpa das persoas.
Sinto esta entrada do teu blogue como algo propio... Non sei por qué, quizais polas ausencias que nos cicatrizan.
Un bico
E sen ser culpa súa, nin de ningúen, ás vecs pesa demasiado, moito. O seu asasinato Zeltia devén da impotencia da asasina por aceptar as súas limitacións ;))
E esas cicatrices Jorge son as que nos conforman, as que nos diferenzan.
un saúdinho
pois a mín paréceme que mellor que asasinalo é que cambies de casa, a unha donde non haiba tanto baleiro... e a poder ser nun lugar que non choiva.
biquiños,
Eu nunca o asasinaría. Aínda que poida ser ás veces unha tortura, outras é o mellor compañeiro que se pode ter. E nunca te dececiona.
Saudiños silenciosos.
Non creo que o silencio sexa un mal compañeiro, as veces mesmo é moi necesario!
O que ten o silencio é que e variable nas nosas percepcións, ás veces molesto e outras tan necesario. Unha entrada moi sabrosa, asesinar non deixa de ser un gusto(de candio en vez). Apertiñas
A decepción, neste caso, foi a súa. Tantos anos acompañanado para rematar deste xeito!!! Un bico sen ruído nena do paraugas
Claro que ás veces é necesario Raposo e con que ansiedade o buscamos. pero outras veces pesa como lousa e aí cando gozariamos asasinandoo sen sermos conscientes do baleiro que queda sen el.
O bo da literatura (ou pseudoliteratura) Maribel é que nos permita desfogar sen causar danos colaterais ;) Un saúdo dende esta choiva
Enviar um comentário