Aquel non era o seu lugar. Marta sabíao desde había tempo. Encerrada na biblioteca era incapaz de concentrarse nas negras letras daquel escuro libro. Non comprendía que facía alí nin que diantres buscaba nesas follas. A fin de contas só tiña ganas de chorar e para iso non fai falta ir a unha biblioteca. É máis o silencio que reina nestes lugares adoita aumentar os estados de melancolía (é unha lei universal, non? ).
Non quería moverse, levantar a cabeza ou enxugar as bágoas que se estrelaban contra as páxinas. Aínda así, sacudiu o nariz con ese xesto tan habitual nela e procurou entre os estraños obxectos que acumulaba no seu bolso os restos dalgún pano de papel. Servirían para evitar a catástrofe que a manga da súa chaqueta non facía máis que expandir.
E tentou perderse novamente entre as pequenas liñas de pensamentos inconexos. Todo pasara case sen querelo, como acontecen as grandes historias do universo, de forma automática. E agora un novo dioivo nacía con intención de arrastralo todo sen deixar sobreviventes. Pero ela sabía ben que sempre hai unha táboa á que aferrarse. Non pode haber naufraxio sen sobreviventes (é outra lei universal, non? ).
Notou nas súas costas a calor dun raio de sol, aínda que nunca tivo moi claro onde quedaba as costas; supuña que sería esa parte que non se deixa ver e que non se pode fregar coa esponxa na ducha da mañá. Pensou que era moi curioso que xusto neste momento unha caricia solar espertase esta zona durmida, máis que nada porque sempre fora unha muller de lúas, ou iso é o que a súa nai lle dicía sempre.
Decidiu permanecer inmóbil e comprobar o tempo que podía durar esta caricia, porque as caricias non son eternas. Tampouco son eternos os sorrisos, nin os ollos, nin as mans, nin os cheiros... mais si é imperecedeira a pegada que deixan nos nosos soños. E Marta era unha experta soñadora. Gardou os restos de pano no bolso, puxo o abrigo, devolveu o libro e saíu ao mundo irreal onde non hai nada imposíbel. Entón novamente descubriu un océano de sensacións salgadas que chegaban até os seus pés. E bañouse...
Non quería moverse, levantar a cabeza ou enxugar as bágoas que se estrelaban contra as páxinas. Aínda así, sacudiu o nariz con ese xesto tan habitual nela e procurou entre os estraños obxectos que acumulaba no seu bolso os restos dalgún pano de papel. Servirían para evitar a catástrofe que a manga da súa chaqueta non facía máis que expandir.
E tentou perderse novamente entre as pequenas liñas de pensamentos inconexos. Todo pasara case sen querelo, como acontecen as grandes historias do universo, de forma automática. E agora un novo dioivo nacía con intención de arrastralo todo sen deixar sobreviventes. Pero ela sabía ben que sempre hai unha táboa á que aferrarse. Non pode haber naufraxio sen sobreviventes (é outra lei universal, non? ).
Notou nas súas costas a calor dun raio de sol, aínda que nunca tivo moi claro onde quedaba as costas; supuña que sería esa parte que non se deixa ver e que non se pode fregar coa esponxa na ducha da mañá. Pensou que era moi curioso que xusto neste momento unha caricia solar espertase esta zona durmida, máis que nada porque sempre fora unha muller de lúas, ou iso é o que a súa nai lle dicía sempre.
Decidiu permanecer inmóbil e comprobar o tempo que podía durar esta caricia, porque as caricias non son eternas. Tampouco son eternos os sorrisos, nin os ollos, nin as mans, nin os cheiros... mais si é imperecedeira a pegada que deixan nos nosos soños. E Marta era unha experta soñadora. Gardou os restos de pano no bolso, puxo o abrigo, devolveu o libro e saíu ao mundo irreal onde non hai nada imposíbel. Entón novamente descubriu un océano de sensacións salgadas que chegaban até os seus pés. E bañouse...
6 e eu diría máis...:
Parece que temos a primeira entrega de un novo conto. Moi ben, asistiremos a Marta sobrevivinte [que sorte ten Marta que xa antes de que se produza o dioivo xa sabe que non vai quedar entre os afogados]
Semella Marta ser forte mentres se abandona á caricia do sol nas súas costas. É unha zona que aparenta durmida, pero sensibel ás caricias, agradacida ás caricias, gorentosa de caricias: as costas, o lugar a onde botamos todo o peso da vida.
o que máis me gustou de todo o texto foi esa decisión de permanecer inmóbil debaixo da caricia do sol, recreándose nela e agardando a ver canto duraba. Non che sabería dicir o porqué.
Espero a parte seguinte (non tardes tanto tempo como adoitas deixar pasar entre un post e outro habitualmente!)
Uff...me ha encantado niña.
O de sair ó mundo irreal onde non hai nada imposíbel, mesmo semella unha metáfora moi ben artellada. Seguro que Marta bañaríase nun mar de sensacións con olas de ledicias...
Non podo rematar sin un feixe de bicos, que é outra lei universal, non?
supoño que terá continuación porque desde logo quedei con ganas de coñecer un pouco mais a Marta, aínda que xa che digo que me caeu moi ben e sei que terá moitas mais cousas que contar.
gústame a conexión que lle das ó texto con "é unha lei universal, non?"
biquiños,
biquiños,
As caricias non son eternas non, eterna é a pegada que deixan na nosa memoria. Imborrable.
Eu tamén quero seguir a Marta despois do baño, no seu mundo de soños e sensacións.
Hoxe descubren unha palabra que non coñecía: dioivo.
Bicos!
Enviar um comentário