A lúa e o sol II

Chámome Marta, pero creo que xa oíches falar de min. Si, son esa que vai chorar á biblioteca; non podía ser perfecta.

Non sei moi ben por que che conto isto, aínda que podo imaxinar que vai unido aos propósitos que asinamos ao iniciar unha nova vida. O certo é que non creo que a miña o vaia a ser. Agora, simplemente, hei de baleirar os armarios e os andeis, almacenar as súas cousas en enormes caixas e gardalas no trasteiro (ambos sabemos que nunca volverá buscalas). Sara di que os homes cando marchan, non levan nada con eles, nin os recordos; que son xente práctica. Quizais el tamén sexa así. Creo que Sara o di porque nunca superou a marcha de C con aquela rapaza. Échenos moi fácil compararnos coa seguinte, coa suplente. Se é máis nova e máis guapa, el é un crápula. Se non o é, só nos queda o consolo de que se deixase enlear; porque hai unha verdade universal que di que nós, nunca, somos causa senón a consecuencia, non é?

Podería pórme a facer reconto de todo o pasado, mais non teño tempo nin ganas. Neste momento só desexo durmir. E sei que non poderei. A miña cabeza ordenará unha e outra vez os novos armarios, asinarei novas promesas, anoxareime cos enchufes que xamais serei quen de pór, caerán as xanelas de tanto esperar e rebordará o río todas as noites contidas.

Pero teño soño. Dóeme a cabeza e quero durmir. Quizais mañá un novo día brille no meu Tara. Quizais non sexan tantas as caixas que hei de amorear...