APRIL is the cruellest month, breeding
Lilacs out of the dead land, mixing
Memory and desire, stirring
Dull roots with spring rain.
Volven os versos do poeta nun mes que non foi abril pero que trouxo ventos desconformes a estas terras do norte. O mes de Sant-Iago converteuse nunha continuación dun partido de fútbol onde os gañadores dunha copa mercenaria medían as súas voces co pobo que berraba xustiza para desenvolver os seus dereitos, a súa historia, a súa lingua, o seu Estatut. Comparaban euros con sentimentos.
Un goberno traidor aproba un decreto, que arrinca a nosa lingua das escolas, envolveito en propaganda institucional; esta que clama por instaurar como "lingua propia" aquela que nos é allea. Volvemos ás épocas borbónicas das mans dos seus fillos, para renacer aquel Decreto de Nueva Planta do 1816, que establecía o castelán como lingua obrigatoria do ensino no novo reino. E digo novo, porque é tamén neste momento, cando se establece a división actual en provincias e eliminan os antigos reinos que pasan a ser "rexións". Nada queda, oficialmente, deste reino de Galiza (primeiro de Europa tras o pacto suevo-romano no séc V) que se estendeu dende Cantabria ata máis aló de Coimbra. A historia deturpará os feitos acaecidos e os nomes de don García, de dona Urraca, de Pedro I, de dona Xoana (chamada despectivamente a "Beltranexa"), de Pedro Madruga ou de Pardo de Cela vivirán só na voz do pobo, formando parte da súa literatura.
500 anos despois temos os descendentes daqueles Borbóns hospedados, como non podía ser doutro xeito, no hostal dos Reis Católicos (eses reis que, en palabras do seu cronista Jerónimo Zurita, iniciaron a "doma e castración de Galicia"). Enchemos entón páxinas dos xornais, horas nas televisións, para aplaudir as súas verbas de "unidade" comparándonos cun xogador de fútbol que cobra miles de euros a cambio do seu servizo. Galiza non se vende. Outra vez encheremos as rúas de Compostela esixindo o que nos corresponde por nacencia, por historia, por herdanza. A lingua dos nosos pais, dos nosos avós, non rexistiu 600 anos en van.
Pero eu só quería falar dese xullo que semellou o abril de Elliot.
Das follas removidas polo vento baixo a choiva, das lilas pintadas de vermello polo roibo da tarde...
__________________
(1)Vencido polo seu irmán Henrique de Trastámara e que supón a primeira substitución da nobreza propia por outra foránea.
10 e eu diría máis...:
Qué fermosa voz a túa, Xenebra. E cómo sinto que me representa.
Pois direi que a coitela do capador debía estar moi mal aguzada; xa que doer doe, pero capados non estamos!. Así que ti deixa que fuchiquen, que aínda queda sitio para mudar palabras...e Decretos.
Mentras, fálame das follas removidas polo vento baixo a choiva, que lle das un ton moi axeitado...
Bicos pintados de vermello
O da visita dos reis e o nome do famoso hospital de pelegríns convertido en Hotel de luxazo, penseino eu, na ironía que supón;
mais nin o intentei nin podería expresalo da maneira que tí o fas, traindo tamén o repasiño pola historia, unha materia que me apaixoa.
Como dí Chousa máis arriba, mentres seguimos erguendo a nosa voz, fálame das follas removidas polo vento baixo a choiva
Grazas mariajesus. Milleiros de voces falan coas nosas.
Queda sitio e quedan forzas abondas Chousa; non saben ben cal é a pedra que conforma a nosa terra.
...e falareivos das follas removidas polo vento nesta tarde en que andei a procurar lilas nas beiras da nosa terra para cambiar as fotos ;))
O pobo que esquece a súa historia desenterra as raices para ser pasto dos ventos, zeltia. Mais os nosos carballos medran vizosos e ben ficados na terra.
Un bico
Sobreviviremos, como tantas veces antes, non teño dúvida, por moitos decretos e falsas polémicas que inventen para confundir. Só que ás veces tamén cansa ver como cando parece que as cousas marchan todo vén abaixo.
Pois hala, fáleme tamén a min das follas removidas polo vento, etc
;-)
Sabemos o que fixeron durante os últimos 500 anos, e eles saben que non puideron facer desaparecer os nosos acenos de identidade. Por cada colonizado xurdirán centos de indíxenas que lograremos saír da Longa noite de pedra que parece eterna, mentras tanto a poesia é un bo refuxio mentras zoa o vento baixo a choiva.
Un saúdo
A min paréceme que ao mellor sáelle o tiro pola culata. Ou niso confío, pois hai moita xente que ha de facer oídos xordos a tanto asubío inútil.
Eu seguirei dando clase en galego. É o único que sei facer ben.
Biquiños.
ben señor kaplan, falareilles logo das follas abaneadas polo vento, a ver se ese vento desata tempestades que leven ben lonxe o que nos abafa.
E eu busco como refuxio a túa poesía Xan; un gusto perderse nela.
Entre todos faremos que as nosas voces se sigan a escoitar, na nosa lingua, como nos é propio nena do paraugas
E o noso pan de cada dia,cando a cousa parece que vai collendo un xeito,aparece un personaxe decindo babosadas cambiando o pouco que conseguimos e volta a empezar.
Dicen de nos que somos tercos,pois ata que consigamos o proposito non deixaremos de luchar
Bicos
E teimaremos canto faga falla; non por defecto, senón por dereito. Un bico Brabido
Enviar um comentário