Manu Chao, Si me das a elegir
- A tristeza non é eterna, pasará.
- Para ti é fácil dicilo. Ti es a que marchas.
- Igual que ti marchaches outras moitas veces de outras moitas habitacións.
- Pero eu quérote.
- Non podes quererme. É a terceira noite que pasamos xuntos. Non é amor. Os dous sabémolo. Só é a necesidade que se produce, en certos momentos da vida, de buscar un vínculo ao futuro, de perpetuarse, de asentarse para que o mañá non chegue tan rápido.
- Es inxusta.
- Quizais o sexa. Todos somos inxustos nalgún momento á vista dos demais.
Pechou a po
rta tras de si. Un golpe seco fixo tremer o futuro que soñara naquelas dúas noites xunto ao mar. Os seus beizos salgados non percorrerían máis o seu corpo absorto nos ampeos da lúa. Iríase desvanecendo no máis puro obstracismo. Agora que a atopara tras percorrer infinitas selvas nocturnas...!!
Chorou. Chorou desconsoladamente, sen ruído apenas, para non tapar o son da porta por se ela regresaba. O día foise tornando gris, escuro, noite. E tras a primeira veu outra, e outra, e outra noite máis, e un día coa súa tarde para acabar noutra nova noite... Por fin saíu á nada. Quería afogar toda a súa tristeza no cheiro mariño da area atlántica.
Entrou nun daqueles pubs do Orzán e empezou por mergullarse nun whisky con cola (nunca dixen que fose un home moderno). Tomou o vaso frío entre as mans e deu media volta para bebelo de fronte á porta. Sempre o facía. Nunca quedaba de costas na barra. Entón, cal soño violeta, entrou ela. A súa saia capeada acompañaba vaporosamente os seus pasos ao andar. Recoñeceu o seu pelo, a súa fermosa melena negra. Era ela; a muller coa que levaba soñando toda a vida. Sorriu; esta vez si a era.
Lembrou aquelas palabras que alguén lle dixera había moito tempo: a tristeza non dura eternamente.
- Para ti é fácil dicilo. Ti es a que marchas.
- Igual que ti marchaches outras moitas veces de outras moitas habitacións.
- Pero eu quérote.
- Non podes quererme. É a terceira noite que pasamos xuntos. Non é amor. Os dous sabémolo. Só é a necesidade que se produce, en certos momentos da vida, de buscar un vínculo ao futuro, de perpetuarse, de asentarse para que o mañá non chegue tan rápido.
- Es inxusta.
- Quizais o sexa. Todos somos inxustos nalgún momento á vista dos demais.
Pechou a po
rta tras de si. Un golpe seco fixo tremer o futuro que soñara naquelas dúas noites xunto ao mar. Os seus beizos salgados non percorrerían máis o seu corpo absorto nos ampeos da lúa. Iríase desvanecendo no máis puro obstracismo. Agora que a atopara tras percorrer infinitas selvas nocturnas...!!Chorou. Chorou desconsoladamente, sen ruído apenas, para non tapar o son da porta por se ela regresaba. O día foise tornando gris, escuro, noite. E tras a primeira veu outra, e outra, e outra noite máis, e un día coa súa tarde para acabar noutra nova noite... Por fin saíu á nada. Quería afogar toda a súa tristeza no cheiro mariño da area atlántica.
Entrou nun daqueles pubs do Orzán e empezou por mergullarse nun whisky con cola (nunca dixen que fose un home moderno). Tomou o vaso frío entre as mans e deu media volta para bebelo de fronte á porta. Sempre o facía. Nunca quedaba de costas na barra. Entón, cal soño violeta, entrou ela. A súa saia capeada acompañaba vaporosamente os seus pasos ao andar. Recoñeceu o seu pelo, a súa fermosa melena negra. Era ela; a muller coa que levaba soñando toda a vida. Sorriu; esta vez si a era.
Lembrou aquelas palabras que alguén lle dixera había moito tempo: a tristeza non dura eternamente.
22 e eu diría máis...:
recoñezo no teu relato ese tipo de persoa que se enamora decote: non de unha persoa, se non da idea que ten do amor. ah, pero non digo eu que o sufrimento e a ledicia non sexan auténticas! (tres noites non tampouco está mal para esquecer un amnor, hay quen xa o esquece o espertar á mañá)
Non dura eternamente, non, pois sempre hai algo ao outro lado que axuda a espantala. E non me refiro ao whisky con cola.
O malo é que, de non dar no momento xusto coa ledicia axeitada, a tristura vai e ven e ás veces teima por quedar. Por elo é necesario non darlle as costas ás portas ou ás fiestras.
Biquiños.
E logo os homes modernos mergúllanse en auga destilada con líquido de baterías, ou qué?
A tristura derrétese moi ben no whisky. Canto máis caro sexa éste, mellor!
Bicos
a mín paréceme un relato perfecto... porque eu sí creo nese amor de segundos que non é que sexan grandes amores porque duran pouquiño pero por algo se empeza... o importante é sentir, emocionarse... soñar.
con whisky o con té helado.
biquiños,
p.d.: encántanme ese homes que capturan horizonte desde a barra como si foran faros.
O whisky é un bon disolvente de penas e tristezas, sobre todo se é de malte.
E sen excesos: se é moito acaba abrindo a porta do inferno
Poida que a tristeza non dure eternamente, depende da forza dos afectos. Pode non durar eternamente pero pode quedar unha chama que queime eternamente.
Un saúdo
Nada é eterno, nin a tristeza nin o whisky con cola. Afortunadamene!
Creo que si, que é a propia idea de namorarse / namorar o que lles produce a satisfacións Zeltia. É máis, creo que hai xente que precisa dunha dose de sufrimento / pena para poder sentir que de verdade ama, ou que de verdade vive ou... Tres noites están máis que ben. Non esquezamos que é un dos números máxicos ;)
Certamente nena do paraugas, non darlle nunca as costas á vida e non deixar que a tristura fique instalada na nosa cotidianidade. Un bico
Os homes modernos Chousa queiman as penas correndo quilómetros e quilómetros na cinta do ximnasio e facendo abdominais ata caer rendidos. Axuda a cultivar o corpo e acabar cos cartos antes co güisqui (hehehehehe). éche o que hai... (a falta dun bo queixo de Antas, fiúuuuu). Biquiño
Ese amores son os que máis sonrisos arrincan dende o recordo Aldabra, os que apetece revivilos unha e outra vez porque todo o momento foi bo (ou iso se lle supón hehehehe). Preciosa a metáfora do faro, waaaaaaaussssss. Bico
Calquera exceso Kaplan acaba por perdernos, tanto o de güisqui coma o de tristeza. todo na xusta medida no seu oportuno momento. Terei en conta compralo de malte para a próxima vez. Direilles ás visitas que foi un consello teu... ;)
Non deixemos que dure eternamente Xan e convirtamos a chama nunha agradable fonte de calor para as noites frías; só iso. Gústame saber de ti. pensei que "cerraras" porque non te podía atopar.
O bo da vida Raposo que só dura un segundo. Carpe diem!!!
3 días poden chegar a deixar máis pouso no vaso que 3 décadas. Incrible pero certo. Porén, velaí que inventamos o whisky para arranxar estes contratempos.
;)
Fago o texto meu (se mo permites), esa inestabilidade emocional que busca en cada porta aberta ó exterior, cálidos e confortables abrazos (sen eternidad). Apertiña
O importante é que neses tres días nazan tantos sentimentos que non abonde toda unha vida para desfacelos, Seymour
Grazas Maribel por querer compartimos o texto ;) É máis do que esperaba. No canto dun bico, deixareiche un soño que che sexa eterno.
a tristeza dura exactamente o tempo que ti queiras que dure. A felicidade dizia alguem, é ante todo umha actitude na vida :D
Gostei do teu blog. seguirei visitando-o
Um saúdo
Oxalá tenhas razón Xenevra con iso de que a tristura non dura eternamente....precioso relato!!!!
moitas grazas Jorge, e que sempre manteñamos esa actitude (malia que haxa segundiños de tristura). Un saúdo
Que si vintxuca, xa se di dende vello "non hai mal que eternamente dure..." O importante é que non fiquemos ancorados nos momentos máis tristes e que demoremos nos grandes momentos de alegría. Grazas
Abrir e pechar o blog é como ter máis interrogantes que respostas; inevitable e cíclico.
Grazas
Un saúdo
Xan se desas interrogantes, nacen as palabras que quizais non sexan resposta, senón abalar de sentimentos, ben feito; aínda que a min me guste atopar a porta aberta e ver os sentimentos feitos música na pantalla do ordenador ;)
Vexo que non escribiches máis no teu blog, xa boto en falta lerche algo.
Entón, somentes darche as grazas por estar aí, facéndome sentir benvida.
Eu tamén andei desaparecida zeltia, voltamos xuntas, pero eu só nunha escapadiña. espero nestes días vindeiros ter máis vagar para lervos e deixar algo ;))
un bico
Hai dúas palabras que teñen moi pouco sentido se é que teñen algún. Unha é "sempre". E a outra... xa adiviñaches...é "nunca".
Aínda ben que inventamos o bourbon. Inventárono, vaia ;))
o que marcha sempre pousa a tristura no que queda (dío Manuel Rivas). Eu son de necesidade constante.
vin lerche os comentarios e escoitar outra miguiña a manu chao (xa que dabas a elixir...)
:)
Despois de reelo 3 veces, sego sorprendendome da beleza do texto, é xenial.
Se eses pubs do Orzán falasen, cantas historias como estas nos regalarían?
Un agarimo :)
Enviar um comentário