Está un día gris. Vai unha calor abafante que parece enchelo todo no medio dunha radio que vocifera entretementos frívolos. Lonxe, moi lonxe de aquí, alguén chora polos mortos deste día. Miradas inconexas buscan un atisbo de razón na sinrazón dun mundo que se destrúe en aras do progreso. Erguen os ollos e ven os veciños levantando muros cos cadáveres arrincados das mans. Non hai odio na súa mirada, só baleiro. Tentan aferrarse aos corpos dos seus mentres a noite non cae, percorrendo os seus rostros, amañando as súas roupas, desenleando o seu cabelo. Temen que a escuridade traia o olvido que enguedella as guerras. Non saben cando empezou todo isto, nin sequera son conscientes de ter pedido este mundo; teríalles servido calquera outro, calquera outro...
Mais a noite chega para arrebatarlles os recordos e embebedar todo con rencores ata agora descoñecidos. E nace o odio que empuña as armas que mañá traerá novos mortos.
Eu non quería, madre! Xuro que eu non quería!
Mais a noite chega para arrebatarlles os recordos e embebedar todo con rencores ata agora descoñecidos. E nace o odio que empuña as armas que mañá traerá novos mortos.
Eu non quería, madre! Xuro que eu non quería!
12 e eu diría máis...:
Non temos palabras para rexeitar, coa forza que merecen, as atrocidades que un pobo coma o xudeo que debería coñecer ben o que significan...
Queda ben claro que o odio so xenera máis odio. Alguén ten que parar!
Tremendo. A un ponselle a pel do revés cando ten que oir ou ver o que desgraciadamente acontece en certas partes deste desmedido mundo...
As bagoas moitas veces van por dentro.
Unha aperta.
Hai uns dias que nos coments do meu blog (poida que xa o viras, porque tí comentaches despois de telo posto, pero as cousas bonitas non importa velas duas veces)alguén me deixou un vídeo cunha música preciosa, e a voz dun poeta que dala da súa terra: Palestina.
Sobre esta tierra hay algo que merece vivir: la indecisión de abril, el olor del pan al alba, las opiniones de una mujer sobre los hombres, los escritos de Esquilo, las primicias del amor, la hierba sobre las piedras, las madres erguidas sobre un hilo de flauta y el miedo que los recuerdos inspiran a los invasores.
Sobre esta tierra hay algo que merece vivir: el fin de septiembre, una dama que entra, con toda su lozanía, en la cuarentena, la hora del sol en la cárcel, una nube que imita un grupo de seres, las aclamaciones de un pueblo a quienes ascienden a la muerte sonriendo y el miedo que las canciones inspiran a los tiranos.
Sobre esta tierra hay algo que merece vivir: sobre esta tierra está la señora de
la tierra, la madre de los comienzos, la madre de los finales. Se llamaba Palestina. Se sigue llamando Palestina. Señora: yo merezco, porque tú eres mi dama, yo merezco vivir.
A música non desmerece nada acompañando á letra:
http://www.youtube.com/watch?v=kl3saHkQUcs&feature=player_embedded
resumes en poucas palabras a door das guerras, por riba de todo con ess últimas palabras:
xuro que eu non quería!
non entendo nada, xuro que non entendo nada... os mortos non teñen sentido, nin tampouco as vidas que morren a pouquiños...
sangue, moreas de corpos, mans, pernas, roupa desfeita...
bicos,
E non vai pasar absolutamente nada.
Preciosa a música para compensar a barbarie... e o poema que colocou Zeltia. Grazas.
Nada vai cambiar, aínda que protestemos.
Pero tamén é certo que se calamos a inxustiza somos dalgún xeito cómplices do agresor.
Hai que seguir denunciando.
Pois si, Chousa; alguén debería parar. pero hai momentos en que me vence o desánimo e vexo iso tan lonxano... que se perden as palabras.
Ogallaá que esas bágoas se convirtan en mares Merce que nos leven ata terras libres de calquera atisbo de rancor, odio e violencia.
Pois non o vira Zeltia, se é que ando a toda présa... (aisssssss). Moitas grazas por deixalo aquí, por enchernos de esperanza. Un bico.
É difícl de entender Aldabra, é difícil de entender. Bico
Espero que remova as conciencias todas Sun Iou Miou, pero o certo é que ás veces me pode a desilusión e teño medo de que todo siga coma se nada pasase, como se nada tivese acontecido durante todo este tempo.
Denuncialo é o que podemos facerKaplan, e debemos facelo. A min sérveme para non sentirme cómplice, para poder mirarme, aínda que a fectividade ás veces pareza nula. Non calar; nunca.
Tantos frentes abertos, que moitas veces xa nos pode a desilusión. "Os mundos ás veces, parecen realmente dictaduras". Seguir a falar..xa é unha forma de non esquencerse.
Moitas veces, por soaren lonxe eses bufidos de morte, sentímolos alleos, mais a pouco que pensemos, están aí, a carón da nosa porta, tentando entrar.
E, cantas veces poñemos algodón nos oídos para non escoitalos?
Só consiguen espertarnos cando esa sinrazón sega sen remedio as vidas de inocentes.
Como di Maribel, falar delo é unha maneira de recoñecer e identificar a barbarie para que non nos esqueza.
Bicos, moitos.
Unha vez máis a hipocrisía da ONU quedou en evidencia.
É que nunca nos falte a palabra, Maribel. Ela é a única que pode tirar os muros da ignonimia.
Por iso é importante estar á espreita, cos sentidos ben atentos para non confundir as balas de canón cos cantos de sereas nena do paraugas.
Tantas cousas quedaron, que xa non abonda a palabra para contalas paidovento
dizia Celso Emilio aquelo de "Xorxe, meu velho amigo, como foches parar a tropa?" Num dos poemas que deu nom só a literatura galega, senom que eu creio que a literatura universal.
Saúdos
Enviar um comentário