Esta mañá levanteime optimista. Un grande sorriso apareceu na miña face ao mesmo tempo que o reloxo espertador comezaba a zungar nos meus oídos. Un sol esplendoroso entraba pola ventá a medio destapar e unha enerxía arrebatadora tiroume do leito. Estaba certo de que hoxe sería un día grande!! Preparei o almorzo, escoitei as noticias na radio e puxen as mellores galas para recibir a primavera. Este sol marcaría o comezo dunha nova etapa.
Mentres o autobús percorría as rúas da miña cidade, eu matinaba no que lle diría ao meu xefe, como llo diría, a súa cara de satisfación ao oírme, incluso, as nosas mans estreitándose. Así pois, cando cheguei á oficina non houbo ápice de vacilación. fun ao seu despacho, sorrín aberta e grandemente e díxenlle "Veño propoñerlle un pacto". Que fresco que entra o aire nos nosos pulmóns cando facemos o debido. Non me deixei amilanar polo interrogante que se debuxaba na súa cara e seguín: "como mostra do meu talante dialogante e conciliador, decidín propoñerlle un pacto. Se
lle parece ben, eu chegarei todos os días ás 9:30 en punto e permanecerei no meu posto de traballo ata as 14:00, volvendo ás 17:00 ata as 21:30". Novamente a miña expresión de orgullo petou coa súa cara de asombro. Pasaron uns segundos ata que el, contundentemente respondeu:
- Non pretendo faltarche ao respeto, pero... pódese saber a que vén esta parvada?
Foi o meu sorriso o que se conxelou esta vez e un enorme interrogante colocouse sobre a miña cabeza. Estaba claro, ou?
- Esa xa é a túa obriga. Ou cumpres cos teus horarios laborais ou despídote. Así de fácil e sinxelo. Nin pacto nin farrapos de gaita!! E agora mesmo ponte a traballar e quita ese sorriso babioco da túa boca.
Os seus berros de enfado só conseguiron desconcertarme máis. Non podía entendelo. A miña proposta era xenial, ou polo menos así o cría eu. De todos os xeitos non ía deixar que esta pequena contrariedade me amargase o día. Xa buscaría outra persoa máis tolerante para establecer un pacto. O mundo non podía estar cheo de individuos obtusos incapaces de comprender as grandes vanataxes de chegar a acordos.
Decidín entón proporlle un pacto ao empregado de Facenda que me ía facer a declaración deste ano. Eu facilitaría amabelmente as contías percibidas e a cambio el... Non quixo oír máis. Algo rosmou sobre a présa e a xente que non ten nada que facer, e de malos modos guindou o borrador na mesa. Isto non abondou para esmagar os meus ánimos. Tenteino co cobrador no autobús, coa dependenta do supermercado e incluso co meu veciño do 1º. Era un home razonábel e moi educado, sempre me aguantaba a porta cando eu ía entrar. El había aceptar a miña xenerosa proposta. Meu dito, meu feito! Chamei na súa porta e expliqueille con todo luxo de detalles a miña oferta; eu non botaría o lixo á súa terraza e el podería seguir a termar da porta cando me vise achegarme. Novamente a miña expresión de satisfación atopouse cun rostro que non era o esperado. O mesmo proceso de cambio nas caras, as mesmas insinuacións á miña primitiva intelixencia, e engadiu algunha referencia á miña familia. Pechou a porta cun golpe e fiquei só e desconcertado neste lado frío e escuro das escaleiras.
Non podía entendelo. Esta mesma mañá lérao no xornal Feijóo comprométese ante a RAG "cun gran pacto pola lingua". Que era o que eu estaba a facer mal? Acaso as miñas propostas eran menos evidentes que as del? Algo estaba fallando en todo isto. Antes de ir para cama, decidín botar unha ollada a todo isto e facer unha análise máis fonda. Non podía ser que o del fose unha idea brillante e o meu só parvadas dun enleador.
Mentres o autobús percorría as rúas da miña cidade, eu matinaba no que lle diría ao meu xefe, como llo diría, a súa cara de satisfación ao oírme, incluso, as nosas mans estreitándose. Así pois, cando cheguei á oficina non houbo ápice de vacilación. fun ao seu despacho, sorrín aberta e grandemente e díxenlle "Veño propoñerlle un pacto". Que fresco que entra o aire nos nosos pulmóns cando facemos o debido. Non me deixei amilanar polo interrogante que se debuxaba na súa cara e seguín: "como mostra do meu talante dialogante e conciliador, decidín propoñerlle un pacto. Se
lle parece ben, eu chegarei todos os días ás 9:30 en punto e permanecerei no meu posto de traballo ata as 14:00, volvendo ás 17:00 ata as 21:30". Novamente a miña expresión de orgullo petou coa súa cara de asombro. Pasaron uns segundos ata que el, contundentemente respondeu:- Non pretendo faltarche ao respeto, pero... pódese saber a que vén esta parvada?
Foi o meu sorriso o que se conxelou esta vez e un enorme interrogante colocouse sobre a miña cabeza. Estaba claro, ou?
- Esa xa é a túa obriga. Ou cumpres cos teus horarios laborais ou despídote. Así de fácil e sinxelo. Nin pacto nin farrapos de gaita!! E agora mesmo ponte a traballar e quita ese sorriso babioco da túa boca.
Os seus berros de enfado só conseguiron desconcertarme máis. Non podía entendelo. A miña proposta era xenial, ou polo menos así o cría eu. De todos os xeitos non ía deixar que esta pequena contrariedade me amargase o día. Xa buscaría outra persoa máis tolerante para establecer un pacto. O mundo non podía estar cheo de individuos obtusos incapaces de comprender as grandes vanataxes de chegar a acordos.
Decidín entón proporlle un pacto ao empregado de Facenda que me ía facer a declaración deste ano. Eu facilitaría amabelmente as contías percibidas e a cambio el... Non quixo oír máis. Algo rosmou sobre a présa e a xente que non ten nada que facer, e de malos modos guindou o borrador na mesa. Isto non abondou para esmagar os meus ánimos. Tenteino co cobrador no autobús, coa dependenta do supermercado e incluso co meu veciño do 1º. Era un home razonábel e moi educado, sempre me aguantaba a porta cando eu ía entrar. El había aceptar a miña xenerosa proposta. Meu dito, meu feito! Chamei na súa porta e expliqueille con todo luxo de detalles a miña oferta; eu non botaría o lixo á súa terraza e el podería seguir a termar da porta cando me vise achegarme. Novamente a miña expresión de satisfación atopouse cun rostro que non era o esperado. O mesmo proceso de cambio nas caras, as mesmas insinuacións á miña primitiva intelixencia, e engadiu algunha referencia á miña familia. Pechou a porta cun golpe e fiquei só e desconcertado neste lado frío e escuro das escaleiras.
Non podía entendelo. Esta mesma mañá lérao no xornal Feijóo comprométese ante a RAG "cun gran pacto pola lingua". Que era o que eu estaba a facer mal? Acaso as miñas propostas eran menos evidentes que as del? Algo estaba fallando en todo isto. Antes de ir para cama, decidín botar unha ollada a todo isto e facer unha análise máis fonda. Non podía ser que o del fose unha idea brillante e o meu só parvadas dun enleador.
15 e eu diría máis...:
Genial niña.
No se puede explicar de una manera más clara de lo que lo has hecho.
Bicos.
jaja boa sorpresa ó final!
(moi ben coa retranca)
:)
Nin con retranca se da tragado isto. Hoxe estiven escoitando a radio no traballo e costábame traballo quedar escoitando cada opinión... que se che atoraba ata a saliva.
canto desencanto.
Ata a Manuel Rivas se lle apagan
as palabras
Eme, está claro que la genial eres tú ;) Conste que esta mañana pensé en traducirlo para soltarlo por otros lares y, que lo sepas, pensaba en ti :P:P:P Besucos, niña
É difícil de tragar Zeltia, nin con retranca nin sen retranca. E non sei se doe máis o feito de que nos tome por parvos ou todos os abusos que pensa cometer. E tan felices que quedan!! Manolo Rivas, como sempre, xenial, na escrita e como persoa.
Vese que para que che acepten unha proposta de pacto vas ter que estar no alto dunha tarima, porque así, á mesma altura, ninguén acepta nada.
Biquiños.
Xa podo empezar a pensar en escribir menos metáforas retranqueiras, que xa vexo que o blogomillo non quedará a coita.
Vou escribir, xa que logo, un post sobre o Rosario. Empezarei cos Misterior Dolorosos...
Bicos (douche un se me das outro;-)
Unha de duas,compras unha metralleta ou empezas a soltar "farelos" pa que aproben os teus pactos.
Nos tempos que estamos nadie fai algo por nada.
Amiga ti non perdas as esperanzas.
unha comnparación moi axeitada, sin dúbida, pena que non obtivera o home do conto o mismo resultado.
biquiños,
Non sei se máis ca a unha tarima non terei que subir ao Coureol, nenadoparaugas. Parece que dende "os tesos cumes" as perogrulladas quedan difuminadas ;) Bicosssss
Como empeces cos misterios, levas para tempo; e se aínda encima te especializas nos dolorosos, vas ter que aumentar o espazo no blogger, Chousa, porque cos tempos que se aproximan...!!! Quedo co teu bico e mándoche outro noviño do trinque, e sen misterios :)
estou pensando en poñer garabata e traxe azul brabido, que parece que é o tal para que estas "cousas" fiquen revestidas da solemnidade precisa ( e de paso se difuminen no aire contaminado). Espero non ter que apostar a esperanza ;))
Xa ves Aldabra, iso de que todos somos iguais parece que non é de todo certo. que hai uns que son menos iguais ca outros, ou polo menos hai algúns que non teñen prensa detrás que aplaudan a súas tolemias.
Os pactos de non agresión, serían os máis axeitados. Os da lingua, non deixan de ser reiterados, confusos e nada creibles. Particularmente, quédome co teu día de Pacto continuado de sorriso e simpatía. Bicos(sen nada a cambio).
Primeiro estranha-se, mas depois entranha-se.
Mas tal não aconteceu com es teus pactos... ainda que outros, bem mais estranhos, se entranhem por todo o lado...
Querida Xenevra, uma boa semana.
Beijo grande.
Non sei se tentalo co meu xefe. Un pacto de menos percorrido, que sempre serán máis doados de aceitar. Digamos que catro horas de mañá e vai que chuta. E pola tarde arranxo o país que tamén é boa tarefa.
Xa che contarei. Iso que case que non che conto... tanto ten. ;))
Bicos anubados.
Oxalá nunca, nunca, houbese que facer pactos pola lingua Maribel; ela non os precisa, só quer quen a use. Bicos con sorriso
O que embora estranha é o trato que algumas pessoas dão à língua dos seus pais. Vivemos tempos estranhos. Beijos irmãos, Nilson
Por se acaso non o tentes Xocas, parece que só funciona con certa xente de certas alturas. O noso vai ser seguir currando, aínda que algúns teñan que cobrar un 5% menos. Bicos con contos contados.
sempre tento de crer na xustiza sobre todo polo meu ben psicolóxico mais hoxe mesmo penso que a xustiza é só para queen lle toca... é decir, somos como bolas do bombo do bingo ou da lotería e a uns lles toca o premio en detrimento das bolas que todavía quedan por saír.
pasei por aquí para ver de novo os comentarios (teño tan mala cabeza que ata as veces olvídaseme si comentei o non e ante a dúbida) e leín agora a tua contestación coa que estou dacordo... non somos todos iguais, non, hai ciudadans de primeira de segunda de terceira e ata hai xente, que non teñen a consideración siquera de cidadáns
en fin, vese que todavía sigo cabreadiña polas miñas inxustizas, muller, terasme que disculpar (tal vez comente algo do que me pasou no meu blog, aínda non o sei, non quero falar desde a xenreira).
bicos,
jajaja, moi bo
bueno, faremos un pacto, a ver se non nos voltamos a peder a pista...
Enviar um comentário