E de súpeto fomos tres. Tres parvos que mirabamos o mar mentres nos afastabamos para sempre dos teus pasos, tres persoas soas no medio do universo que ti crearas para nós.
Sabía a sal aquela despedida nunca pronunciada. Nos teus ollos debuxábase unha felicidade insultante que contrastaba cos nosos sorrisos conxelados. E non é que non desexásemos que foses feliz, para nada; pero non sabiamos por que non encaixabamos agora no teu proxecto. Ben, eu si o sabía. Había meses que o sabiamos os dous, mesmo antes de que os nosos beizos articulasen a palabra exacta, o rictus preciso. Non doe saber que alguén xa non te desexa, o que doe é oílo na voz. Soa metálico, distante, coma se o son saíse dunha absurda gravación.
E fomos tres. Non cruzamos palabras, nin miradas, nin xestos; concentrámonos no horizonte agarrados ao medo antigo e escuro de que se cumpra aquilo que se pronuncia, pois nin sequera sabiamos que era o que desexabamos. O rir das gaivotas mesturouse co son dos barcos que querían atracar, ou desatracar, como corazóns que deben trazar unha nova singradura aínda antes de abrir o diario de a bordo. Páxinas en branco violando o pasado que fora escrito nos bancos da facultade, cando a vida teima en chamar á túa porta de forma apresurada e entrelazar futuros de persoas que se miran a furto no corredor das fotocopias.
Lembraba aquel día no que os tres ocupabades os asentos dunha biblioteca chea en vésperas de exames. Os vosos apuntamentos esparexidos na mesa desordenadamente e os rostros somnolientos déranme a pista. Se esperaba pacientemente en breve conseguiría un lugar para min. Non iades aguantar moito sen un café. Sabíao, e así foi. En canto marchastes apartei aquela marabunta de follas e acomodei o meu espazo, delimitando o meu territorio con hábil organización. Tras aquela pausa de media mañá no bar do lado, ningún de vós se atreveu a arrebatarme a miña conquista. E fiquei para sempre... Non naquela escura e fría biblioteca, senón nas vosas vidas.
Agora navegabamos á deriva sen o noso capitán, sen saber quen debía sucederte no cargo. Chegamos ás 21:36 ao peirao. Antes de desembarcar volvinme, quería atrapar a túa nova cidade nos ollos para saber sempre onde non debería buscarte. Xa en terra mireinos por primeira vez desde que te foras, sorrín e dirixín os nosos destinos cara a un bar próximo. Unhas cervexas, unhas racións de polbo e uns chipiróns serían un bo avituallamento para este futuro prometedor que se abría ás nosas ansias de poder ser sen ti.
Sabía a sal aquela despedida nunca pronunciada. Nos teus ollos debuxábase unha felicidade insultante que contrastaba cos nosos sorrisos conxelados. E non é que non desexásemos que foses feliz, para nada; pero non sabiamos por que non encaixabamos agora no teu proxecto. Ben, eu si o sabía. Había meses que o sabiamos os dous, mesmo antes de que os nosos beizos articulasen a palabra exacta, o rictus preciso. Non doe saber que alguén xa non te desexa, o que doe é oílo na voz. Soa metálico, distante, coma se o son saíse dunha absurda gravación.
E fomos tres. Non cruzamos palabras, nin miradas, nin xestos; concentrámonos no horizonte agarrados ao medo antigo e escuro de que se cumpra aquilo que se pronuncia, pois nin sequera sabiamos que era o que desexabamos. O rir das gaivotas mesturouse co son dos barcos que querían atracar, ou desatracar, como corazóns que deben trazar unha nova singradura aínda antes de abrir o diario de a bordo. Páxinas en branco violando o pasado que fora escrito nos bancos da facultade, cando a vida teima en chamar á túa porta de forma apresurada e entrelazar futuros de persoas que se miran a furto no corredor das fotocopias.
Lembraba aquel día no que os tres ocupabades os asentos dunha biblioteca chea en vésperas de exames. Os vosos apuntamentos esparexidos na mesa desordenadamente e os rostros somnolientos déranme a pista. Se esperaba pacientemente en breve conseguiría un lugar para min. Non iades aguantar moito sen un café. Sabíao, e así foi. En canto marchastes apartei aquela marabunta de follas e acomodei o meu espazo, delimitando o meu territorio con hábil organización. Tras aquela pausa de media mañá no bar do lado, ningún de vós se atreveu a arrebatarme a miña conquista. E fiquei para sempre... Non naquela escura e fría biblioteca, senón nas vosas vidas.
Agora navegabamos á deriva sen o noso capitán, sen saber quen debía sucederte no cargo. Chegamos ás 21:36 ao peirao. Antes de desembarcar volvinme, quería atrapar a túa nova cidade nos ollos para saber sempre onde non debería buscarte. Xa en terra mireinos por primeira vez desde que te foras, sorrín e dirixín os nosos destinos cara a un bar próximo. Unhas cervexas, unhas racións de polbo e uns chipiróns serían un bo avituallamento para este futuro prometedor que se abría ás nosas ansias de poder ser sen ti.
10 e eu diría máis...:
A vida é unha viaxe ben longa. Hai tempo mesmo de facer o parvo, pero ben está aproveitala ben e saber escoller os portos que interesan, os bares que interesan e as almas que interesan. Son esas as que a fan tan especial, tan vida.
Pero eso si: o polbo, con viño. Tinto, a poder ser. E nun bar onde reine a madeira. Así o di o catecismo. O meu, vaia. ;))
Setesoles (ou oito se vai moito frío).
A deriva, en calquer barco, non se está ben. Sempre hai unha parte que ás veces non comprende á outra, porque ten que ser así, porque os destinos non entenden de organización. Aprender chega a ser moi difícil, caótico, sen rendición costa volver a navegar. Moi triste. Un bico, sen argumento.
Separarse despois dun tempo non e nada doado,se e polas boas dache magoas distanciarte da persoa que queres.
Logo se e polas malas as formas non suelen ser nada doadas.
Agora si que mellor que pa esquecer durante un intre,esa despedisa que mandarlle unhas cervexas e tapas do pais,non te olvides dos pementos de padron,uns pican outros non.
esas separacións custan, hai anos da nosa vida nos que se vive todo con moita intensidade.
cando alguén se vai, hai deixalo ir, é lei de vida.
biquiños,
pois confúndeme algo a historia de hoxe, non termino ben de ver quén e qué. Que El marcha, que xa non a desexa a ela? ou ós tres que quedan? ;-) Non sei, catro parécenme moitos para unha relación duradeira!
boh, non me fagas caso, sería o viño da cea, porque iso sí, xenevra, non me tomes o polbo con cervexa!!!!
Bicos
Así o é setesoles, facer da vida algo tan importante que non haxa espazo máis que para o que realmente paga a pena. Quedamos pois para que me leves á tasca (que non bar, fiúuuu) onde reine a madeira ;) Bicos de oitavo sol, que vai frío.
Que mellor argumento Maribel que as túas palabras sen rendición. Naveguemos sempre!! Un bico mariñeiro.
Un enorme sorriso, deses de gargallada, é o que me acaba de prestar a min Brabido; por que digo eu... o dos pementos con moi boa idea non che vai, eh?? (hehehehehe) Certo que hai veces que esperas que lle toque o que pica, e unha vez que lle tocou, parece que xa quedas en paz para poder recolocar todo no seu xusto sentimento ;) Grazas polo sorriso!!
O certo Aldabra é que sempre nos estamos indo, dunha ou outra forma. Pero o bo é saber que, como ti dis, vivimos antes con intensidade. Bicos
Nin se me ocurriría tomar polbo con cervexa Zeltia; vamos, que nin se me ocurriría tomar polbo nin cervexa a non ser que cadre unha comida desas de compromiso o día de feira e non haxa opción a outra cosa (fiúuuuu). Un defecto meu este de non poñerlle nome ás cousas. Se digo que é influxo de kafka e a nova novela queda pouco críbel, ou?? Supoño que será economía e vagancia. Catro era un bo número, pero na literatura sabemos que se conta de 3 en 3 ou de 7 en 7, así que non quedou máis xeito que eliminar un (que a fin de contas proclamou a súa autoeliminación dende o outro lado da ría). A saber o tempo que lles queda a estes 3 como empecen a darlle aos praceres gastronómicos ;)
Un bico.... ou tres!!!
Pero que texto tan fermoso. É incribel como custa despedirse de alguén, aínda que sepas que dentro de dous meses vas volver velo, custa e moito. Eu sempre crin que son este tipo de cousas as que che fan forte na vida.
Acabo de descubir o teu blogue, e estou encántado.Parabéns. Seguirei a pasar por aquí.
Unha aperta forte.
A esencia do ser. Sen viño e polbo non hai consolo. ;)
Desde que nacemos imos unindo e desuniendo emocións no noso camiñar. Camiñamos a intres sos, outros en doces compañías que nos axudan a medrar, pero non debemos esquecer que non sempre camiñamos na mesma dirección.
Ainda que non te coñezo, prégote que pases polo meu blog, que hoxe escribin en galego co gallo do Dia das Letras Galegas.
Unha aperta
Enviar um comentário