E estas pequenas letras do conto de "O Suso" de Méndez Ferrín andan a dar voltas no meu maxín dende onte, un pouco antes do medio día. Pero non foi unha mazá o que me trouxo o pracer doce e xugoso, senón un café (ben, se son sincera dous) e unha pequena galleta con sabor a canela. E foi co ese sabor a canela e unha voz morna a retrucar nos oídos, co que fiquei ata ben entrada a tarde.
Logo tiven a sorte de acudir a unha explicación, maxistral como non podía ser doutro xeito, de Francisco Rodríguez (autor da tese publicada pola AS-PG Análise sociolóxica da obra de Rosalía de Castro) sobre algúns conceptos rosalianos; mais ben, sobre o derrube dos preconceptos rosalianos. Eses prexuízos mal intencionados que a encadran coma "romántica rezagada" xunto con Bécquer nos manuais de literatura española, esquecendo de maneira insultante toda a súa poesía de realismo social, toda a súa escrita feminina e feminista. Porque ela era muller, e galega; por decisión e por convicción. Porque non hai máis patria que aquela que che medra cerdeiras nos ollos e se desfai en ríos a percorrer as veas do teu corpo. E volveu o sabor doce e xugoso a encher novamente a miña boca.
11 e eu diría máis...:
Hai un tempo, un compañeiro díxome que Rosalía era un melancólica neurótica. Acabou mordido!
Hai tempo tamén, cando estudaba maxisterio, descubrín que a morriña de Rosalía ía máis alá do romantismo tardío, pois en cada liña había unha palabra de protesta social, de feminino feminismo, de sólidas raíces galegas. Aquel traballo que tiven que presentar para aprobar a asignatura de galego (entón era optativa), mereceu a pena, non só pola cualificación, senón porque me permitiu coñecela e poder morder con argumentos a ese compañeiro que ousou insultar a tan gran señora, chamándolle melancólica neurótica.
Mágoa. Aquel traballo perdeuse nos traslados, pero quedoume o que aprendín.
Eu non sei como sinten outros Rosalía, pero o que lendo "Adiós ríos, adios fontes" solo sinta ausencia, madia leva...
si, sí, rosalía e para moitos unha choromiqueira, sempre coa negra sombra enriba dela.
Esquecemos o tempo no que viviu, que era a muller dun home respetado (co que sempre eres "a muller de") e sinembargo ela pasou á posteridade.
De todos modos non faledes con ese desprecio de que fose unha melancólica neurótica! pode que algo neurótica sí que fose, -e a miña apreciación persoal- tiven a sorte de ler algunhas cartas manuscritas dela mandadas a amigos e confidentes, onde lles confesaba certos ciumes incontrolables, e outras cartas ó seu marido sempre ausente ocupado nas suas tarefas importantísimas de home e de intelectual, onde lle reclamaba afecto, atención, e sobre todo lle dicia con moi doces palabras canto o amaba.
eu mesma son unha neurótica, e creo que somos lexión. E a melancolía é un estado anímico moi facil de cair nel se che morren fillos, se o teu amor está lonxe e te esquece.
Pero todo iso pode que lle dese máis sensibilidade, máis carraxe para agarrarse a algo no que cría.
¿ou non?
E que Rosalía é moita Rosalía, e non todos os días se ten a ledicia de poder mirarlle a súa poesía por dentro e por fora.
Nunca pensara na mistura rosaliana coa cafeína e a canela. Pero seguro que hai poetas, que con eses vimbios farían un bo cestiño de composicións.
Bicos soleados
Mágoa do traballo perdido nena do paraugas porque sempre é agradábel recoller aqueles folios outra vez nas mans. Sorte de telo feito e ter descuberta a Rosalía de "A xustiza pola man". Melancólica? Por suposto, se por melancolía entendemos a reivindicación da súa terra para os que están lonxe dela, ou na añoranza dun futuro digno para a súa terra, para a súa lingua, para as súas mulleres... (Cantarte hei Galicia/teus dulces cantares,/que así mo pediron/na beira do mare)
Unha ausencia non debida mariajesús, unha ausencia obrigada pola situación en que nos viamos. "Téñovos pois que deixar". Recordemos tamén que, grazas a este e outros poemas desta temática, foi que Rosalía se deu coñecer dende a diáspora (aquí, sendo muller e escribindo en galego..., pois iso; para o romanticismo que aí non molestas!!). Neste poema censuráronse uns versos onde falaba do dereito á terra. Tentei buscalos, pero non dou con eles. En canto consiga esa estrofa, póñoa.
Como dicía zeltia, muller e galega no século XIX, e ademais, aínda que fidalga, sen unha economía que a sustentase, como a Fernan Caballero, por exemplo. Muller que casou "apurada" cun home co que empatizaba culturalmente, pero... E tiveron ese primeira filla (Alejandra) e ata 6 anos despois non naceu o seguinte, e si, logo seis de vez. Novamente abandona a actividade paridoira para adicarse á actividade creativa (Follas Novas), totalmente silenciado e denostado na España da época. A mesma Pardo Bazán di que si, ben Cantares aínda pagaba algo a pena, pero este...!!! E morreu na miseria, sobrevivindo grazas ás axudas que lle mandaban da emigración. A nosa máis excelsa poeta, a muller que representa Galicia por dereito propio.
Neuróticas somos todas as que sentimos de forma radical, dende dentro, paixonalmente, que é a forma máis forte de sentir.
Unha aperta forte ás tres. Tres mulleres para unha poeta ;)
Vaia Chousa chegaches, cal galleta de canela, no medio do que estaba escribindo, e rachaches coa figura de tres mulleres, unha meiga e unha poeta, intercalando un picapedreiro que fai cestos coas palabras... quizais acompañadas de cafeína.
moito sol vai por aquí, así que irán moitos bicos para aí. E non por seres home, senón por saber mirar dentro dos cestos ;)
alédame de que disfrutaras coa explicación maxistral... non coñezo con intensidade a obra de rosalía por iso non me atrevo a opinar, pero desde o meu descoñecemento penso que destacar como muller e como escritora nunha época como a que lle tocou vivir, ten un mérito enorme.
biquiños,
Nunha galleta de canela e un café cabe un mundo cheo de soños maxicos. Rosalia a chorona asi ensinábannola para desposuíla do valor autentico do seu compromiso.
Un saúdo
Pásanos a todos Aldabra, déronnos unha visión moi sesgada e deturpada dela, e non animaba entrar a lela. Pero paga moito a pena lela con ollos novos. Unha grande muller que gañou o seu sitio na literatura universal, malia todos os atrancos que lle foron poñendo.
E se aínda os cafés foron dous... nin che conto Xan (e ademais coa miña dicción á cafeina...) Rosalía pouco a pouco sairá á luz como é que é, coma quen foi.
Hai días que paga a pena botarse da cama. ;))
Hai días que saen sete soles
Enviar um comentário