Que suspiren.

Y a ti como te gustan las mujeres?
Que suspiren.

Coñecina unha tarde de choiva no paseo marítimo. Tiña o cabelo mollado e polo seu nariz escorregaban pingas de auga á espera de chegar á súa boca. Mireina e desexei ser pinga de auga. Sorriu ao oír tal ocorrencia, e suspirou.

Multiplicamos paseos, enredamos desexos, trenzamos futuros. Ameina tanto, tanto, que crin que o peito me ía a rebentar de gozo. Co tempo fomos construíndo aqueles poemas que soñaramos. Tiñamos unha casa luminosa cunhas que xanelas miraban cada mañá o horizonte do mar. Ela regalábame suspiros, xuraba que non había amor máis grande que o noso, arrandeaba as súas palabras xunto aos meus desexos. E a casa foi crecendo. Primeiro naceu Xoel, dous anos despois Bernal. Vina enardecer en cada un destes momentos, para logo musitar que afogaba. O mundo fóiselle facendo cada vez máis pequeno.

Cada tarde ao chegar de traballar víaa encerrada nas súas novelas. Eu acariñaba o seu cabelo e ela suspiraba, pero non como outrora, agora era máis unha queixa do que un suspiro. Reprochábame non saber querela. Preguntaba por aquel mundo que debuxaramos na area. Non souben responderlle. Nunca tiven as respostas que ela quería. Unha nena cambiaría todo. Se tivese unha nena, unha nena que se parecese a ela! e non como os mozos que todo o día estaban a revolver. Conxugando realidade e desexo quedou embarazada dunha nena. Foron nove meses felices de proxectos, de sorrisos, de xogos, de caricias. Renovei o mobiliario á vez que rexuvenecía o meu corazón.

Cando naceu Xandra, suspirou. Escribiríalle o conto máis fermoso que xamais se lera, construiría para ela futuros novos, valorosos, barudos... Pero o tempo foi pasando. Volveu o inverno ás nosas xanelas e os suspiros encadeáronse ás nubes máis grises. Das novelas aos cadernos e de aí ao computador. Construíu o seu refuxio naquel pequeno cuarto que había á beira da cociña. A distancia dos seus bicos e o baleiro das miñas caricias, acabou por convertelo en torreón.

Sei que suspira, cada día, cada noite, acotío. Sei que se sente a muller máis desgraciada do universo por entregar todo o seu amor a un home coma min que non sabe aprecialo. Pero tamén sei que esa é a súa maneira de ser feliz. Tardei en entendela, tardei en saber a transcendencia dos seus suspiros. Non deveñen do amor, senón da reafirmación de que xamais será amada como merece. E quizais teña razón; nunca poderei amala na distancia da súa torre.

Algunhas veces, cando regreso aquí e recordo o noso primeiro encontro, sorrío e lanzo un suspiro. Non sei se de alivio ou dunha estraña serenidade que me deu o chegar a entender que só uns poucos desexan amar sen ser correspondidos e eu, verdadeiramente, non estou entre eles.