O centro dramático como vodevil

Copio a continuación un artigo de Inma López Silva sobre o CDG. (Non é que eu estea na seca, e que estou á procura do blogue que alicia foi escribindo para ver se así desvelamos, as/os que estabamos intrigados, algo máis dela ;))

Coas ínfulas innovadoras propias dos cambios políticos, á Consellería de Cultura e á Agadic ocorréuselles que a fórmula para nomear responsable do Centro Dramático Galego sería un concurso público, baixo a falsa crenza de que todos os concursos son transparentes. Non sabían, por certo, que se ese modelo de xestión só se aplica a museos é por algo. Quizais polo mesmo motivo polo que ninguén se anima a levar a concurso a dirección da TVG ou da propia Agadic. O concurso convocouse e, seguindo a austeridade marca Feijoo, o salario anual do técnico e as esixencias formativas lograron botar para atrás a candidatos excelentes, pouco afeitos a pór o seu prestixio ao servizo de gobernos, e sempre capaces de vender o seu saber a quen o saiba valorar. Así que o rumor do concurso deserto é a conclusión lóxica de toda esta trapallada. Por certo, que para pór a guinda, uns profesionais (aproveitando tanta transparencia) piden agora o nomeamento directo dunha das candidatas, así, pola cara. Todo isto débese a que Consellería e Agadic creron que a xestión do teatro público en Galicia estaba chupada, e enriba, pecaron por desconfiados. A ver se aprenden que aínda hai quen non vende os consellos por un prato de lentellas. Confianza oline. Enlace a más información sobre el certificado

PS: Sempre fun unha covarde, de non ter sido tería sido teatreira; é o meu. E ti?