Alicia VIII (e fin)

Saíu o sol nunha ventá que decidira non ocultar. Víase o río dende ela e quería que esa mañá fosen as súas augas mornas quen o espertasen. Ergueuse moito antes ca ela, fixo café para os dous, e almorzou xornal de sucesos con torradas de aceite. Nada no mundo parecía ir ben; nada agás o seu enorme sorriso de futuro ilusionante. Tentando non facer ruído foi abaixando as maletas da parte alta do armario. Gardou nelas a roupa toda que estaba nos armarios da entrada, dobrándoa meticulosamente, case de xeito ritual. Era a despedida desta casa. Deste agocho onde se refuxiaran durante cinco anos longos. Sentía que se lle escapara entre os dedos a nenez da súa Sara, mais non se arrepentía de nada do feito. Non era el home de volver a vista atrás. Pensou que podía tirar con aqueles vellos polares que xa había anos que non poñía, mais non o fixo. Acariñounos coa ilusión de volver ao monte, volver saír percorrer lugares que non veñen nos mapas, perderse nas fervenzas do país. E lembrou o primeiro día en que a bicara. Fora alí, no paseo dos namorados. Ás agachadas do grupo. Só se miraran, sorriran e volveran rapidamente xunta dos demais. Aínda sabía a sal aquel recordo. O porto de Burela e o peixe, a torre do mariscal que nunca fora máis lenda ca aquel día.

E xa ían cheas dúas maletas entre roupa e recordos cando oíu os pasos silenciosos de Alicia. Xa está o café. Queres que che prepare o almorzo? Non respondeu; nunca o facía. Pero tampouco deixaba que el asumise os seus labores. Era o seu almorzo! paseou a vista polo xornal, mais non leu nada. Nin sequera aquela noticia que facía referencia á cita de Castelao por parte do presidente. Ela que antes tería abaneado o mundo nun arrouto de furia contra os traidores. Deixouna pasar diante dos ollos. Unha e outra e folla, ata deterse no anuncio duns centros comerciais. Mirou os prezos dos portátiles aínda sabendo que non precisaban doutro computador, mais neste momento era a única referencia amiga que atopaba en todo ese cúmulo de follas. Oíao falar de fondo, ao lonxe, sen prestarlle atención. De súpeto, dúas maletas pararon a carón da porta coa palabra de ser baixadas nese mesmo instante ao maleteiro do coche. Sentiu que pouco a pouco estaban enchendo a súa vida. E deixouse facer.

Chegou o medio día, e a comida, e máis maletas, e máis caixas que desocuparon os armarios. Recolleu rapidamente a mesa coa esperanza de que marchase canto antes buscar a Sara. Necesitaba da súa soidade. Precisaba reencontrarse cos ocos das habitacións que ocupara tanto tempo e que nunca foran súas. Na ausencia do seu home, foi abrindo todos e cada un dos armarios. Nada. Nada que recoller, nada que deixar. Nunca fora un fogar onde acumular recordos, só un espazo no que sobrevivir mentres non a afogaba a tormenta. E non afogou. Chegara o momento de cambiar de escenario, de volver aos recunchos coñecidos e amados e aos non tan amados (debía retomar as consultas coa psicóloga). Coa tristeza infinita debuxada no rostro pegou a súa cara no cristal.

Mireina sabendo que pronto ía perdela, que acabarían as miñas horas de espía impenitente tras a cortina que ocultaba o vidro. Odieina por abandonarme. Por ter a forza de marchar cara o seu mundo ficando eu á deriva. Odieina coa mesma intensidade que a amaba, coa mesma forza que me levaba cada segundo a abeirar na súa existencia enclaustrada. Odieina porque ela ía saír, con el, e eu ficaría tras unha xanela luxada pola choiva sen ser quen de vivir unha vida propia vida. Odieina por deixarme sen o acocho, sen a comparanza que me facía mellor, sen sentimentos de tenrura que me valorizasen como persoa.

Chegou a noite e el con máis maletas baleiras. Non durmín querendo espiar calquera resto ao que poder aferrarme. Chegou o día na miña vixilia. El seguiu gardando todo o que faltaba por empaquetar; ela sentou no ordenador e escribiu. Quixen imaxinar que escribiría a súa despedida, resistíame a crer que fose eu o único abandonado nesta historia. As luces das pantallas reflectíasen no seu rostro mentres eu a amaba por derradeira vez. Debíalle os meus últimos cinco anos de vida, dende que chegara esparexendo a súa tristeza por toda a casa.

Mira o que che trouxen. Doumo Sara. Quere que o leves hoxe para ir para a casa. Quere verte vestida coa camiseta de Hannah Montana. Non, non me preguntes quen é. Hai moitas cousas que eu tampouco entendo. E sorriron. Por primeira vez ela sorriu pensando no futuro. E puxo o pantalón e a camiseta. Aquela horríbel camiseta que nin de lonxe lle sentaba coma o vestido azul. Foi baixando as caixas e as maletas que se amontoaran a carón da porta e... Xa nada máis faltaba. Sentou ao seu carón no sofá, deulle un bico morno na meixela e ergueuna colléndoa suavemente das mans. Pecharon a porta tras de si. crin sentir dúas voltas de chave, pero xa daba igual. Chegarían novos veciños, novas vidas, pero ningunha delas sería como a miña Alicia. A Alicia que eu moldeei a través da ventá, da miña ventá, da súa ventá. Non había coellos brancos, nin raíñas furiosas, nin botellas máxicas coas que medrar ou encoller. Ficara só; totalmente só no meu apartamento.


Pasaron os anos, quizais tres, e puiden velos unha tarde cruzando sorrisos nunha área comercial camiño da entrada do cine. Recoñecín o seu home; Sara estaba moi cambiada e ela... ela nunca volvería ser a Alicia que me salvou da condena dos meus pensamentos, a Alicia que ocupou a miña mente mentres a ausencia de Carla era cada vez máis evidente na miña casa.

As fotos empregadas no conto están "collidas" da rede xa hai tempo. Non lembro os sitios (moitas de blogs de cine)

Se queredes xa podedes lelo seguido premendo en Alicia a través da ventá (debaixo da presentación, na dereita)