Hai días en que a tristeza che gaña a partida ás cartas, así, de malleira, sen máis posibilidades de desquite. Son eses días que se che coan polos petos coma aquela néboa mesta do Barbaña que lías nos libros do Ferrín. Hai días grises, escuros, case negros, en que o sol que entra pola ventá foxe espantado ao ver os ollos que o agardan. Hai días que se enguedellan nas tripas e fan delas corazón. Entón xa non sabes nin onde tes as pernas, nin se querías mirar o seu sorriso, nin se o que está a caer a cachón polo teu rostro son bágoas ou ríos desbocados. Só sabes que tes ganas de chorar, ás arfadas, sen máis consolo que a túa propia anguria descoñecida.
Porque se alguén preguntase "que tes?", non saberías que responderlle. Tristeza: esa non é unha gran resposta. Pensas entón que o tempo, a maldita primavera que trae abril sen auga, está a remexer os sentidos e soñas con mares que navegar sen Ulises esperando. Rachas co mundo e esfaragullas ese anaco de papel que tiñas entre as mans para ser cuberto de letras, de palabras, de caligrafías a berrar ideas inconexas.
Hai días en que a tristeza fai reino no teu sorriso de nena traizoada e sinto que xa non teño azos que darche para que poidas agarrarte forte a eles. Deito o teu nome no meu colo e soño que milleiros de estrelas virán recordarche que a esperanza é un gran mundo onde habitar desexos.
Porque se alguén preguntase "que tes?", non saberías que responderlle. Tristeza: esa non é unha gran resposta. Pensas entón que o tempo, a maldita primavera que trae abril sen auga, está a remexer os sentidos e soñas con mares que navegar sen Ulises esperando. Rachas co mundo e esfaragullas ese anaco de papel que tiñas entre as mans para ser cuberto de letras, de palabras, de caligrafías a berrar ideas inconexas.Hai días en que a tristeza fai reino no teu sorriso de nena traizoada e sinto que xa non teño azos que darche para que poidas agarrarte forte a eles. Deito o teu nome no meu colo e soño que milleiros de estrelas virán recordarche que a esperanza é un gran mundo onde habitar desexos.
15 e eu diría máis...:
Hai días así, cargados de chumbo. Pero, xa ves, deles tamén saen verbas que emocionan. Eses milleiros de estrelas esmagarán a derrota.
Apertas.
a Tristura faite escribir dun modo maxistral... ¡cantas cousas sei eu de todo o que contas!: papeis rachados, chorar por chorar, mirarme no espello e non saber por qué estaba para tirar polo río abaixo.
o de soñar con mares que navegar sen Ulises esperando, sí que me choca. porque a que esperaba ¿non era penélope?
:-)
a tristura non entende de estacións, no outono pola chuvia e a bretema, no inverno polo frio e a escuridade, e a cor, na primavera polos baleiros, no verán polos contrastes e cmparacións
eu penso que simplemente o corpo ás veces precisa chorar,
abrir as comportas do estanque onde se gardan as emocións,
darlle saía ó exceso delas,
e despois ´pechansse as comportas unha vez máis, e o nivel emocional volveu ó seu... ata a próxima vez.
Mellor chorar sen motivos, ca téndoos!!
unha aperta de primavera.
As veces non vale a pena levantarse pola maña,tenme pasado de facer previsions po dia seguinte e sairme todo o reves,como dis a esperanza nunca se perde,logo tamen ae semanas ou temporadas que non das saido "delas".
Bicos
A mente humana é tan complexa que nin nós mesmos somos capaces de comprender os mecanismos de drenaxe que ten.
En todo caso sempre quedarán desexos que habitar. Mentra iso siga "pendente", hai motivos para correr a cortina da das grandes Tristuras para deixar entrar as pequenas Ledicias.
Pode haber sitio para un bico?
Ás veces xa non é cuestión de primaveras mutantes, cores e abafos inesperados de abriles sen miles de augas...
Ás veces é que se revolve o interior e protesta contra todo o escrito. Sen máis.
E só queda agardar que os mares nos que zozobra esa incerteza e ese non saber nin por que, quen onde ou cando, calmen de seu.
Agardar. Nada máis.
Bicos pacientes.
Porque non hai derrota posíbel, mentres haxa estrelas, moi certo Raposo.
Hai días... Si, Aldabra hai días. Pero logo veñen os outros e.... que ben saben. Entón si que queda regusto a mel nos beizos e unha dáse conta de que nadar río arriba é máis entretido (e ademais adelgaza hehehe)
Se che estrañou, xa non estivo mal Zeltia; así sei que conseguín o obxectivo. Pintar Penélopes reveladas en apenas unha liña. Se Penélope tivese tirado Odisea para diante, non che había ter tantas tristuras que destecer nas noites. Por sorte hoxe, abrimos as comportas dos estanques e navegamos. Unha aperta sen alerxias ;)
Pois iso é, Brabido, esta teima de esperar malia saber o que gusto máis memorábel está no inesperado ;) Iso si, sempre se sae. Xa di o meu pai "nunca choveu que non parara"
Quizais o que nos faga complexos sexa esa manía por desentrañar a mente, Chousa. Co ben que se está chorando a cachón, sen importar o por qué ou o como ou onde ou o canto. Chorar por chorar, polo propio pracer de recrearse na auga a caer polo rostro. E se ademais de cada bágoa medra un desexo...
Sempre hai sitio para un bico!!!
E mentres agardamos nena do paraugas, saber que hai soños, que hai mares, que hai estrelas. Que hai rostros e letras por descubrir, que hai camiños por andar e, como dicía Kavafis, só nos queda pregar que o camiño cara Itaca sexa longo e pleno de aventuras e coñecementos. Bicos desta rebulideira a quen lle custa agardar ;))
Hai días e hai malos días.
Todos sabemos que pasarán os malos días e a memoria suavizará o malo.
tecer (e destecer) sen duda inventárono as mulleres.
nós coa nosa teima de coidar e esperar.
biquiños, sei que se choraches, sorbiches, sonaches, limpaches os ollos, e ¡listo!
a otra cosa, mariposa
:-)
bueno, eu viña a falar do fermoso poema "Itaca" xa que mencionas a Cavafis,
que moito me fixo estremecer hai tempo, (se cadra porque lle ía moi ben ó momento que eu estaba a vivir)
mais agora optei por deixarche istes outros versos que se acomodan moi ben cos meus pensamentos:
Como cuerpos hermosos de muertos sin vejez
que encerraron, con lágrimas, en bellos mausoleos,
rosas a la cabeza, jazmines a sus pies
así parecen ir pasando los deseos,
sin ser cumplidos, sin apenas merecer
una noche de goce, un claro amanecer.
Hai dias... vaia, nunca pensei que a descripcion de eses dias poderia chegar a ser tan exacta como a que ti fixeches. Eu non saberia decilo, non.
Pero penso que eses dias forman parte da nosa esencia, ainda que supoñan un pesar cando se atravesan...
O bó de todo e que tras destes dias, hai mais cheiños de luz, de bagoas producidas por incesantes sorrisos...
Biquiños a moreas :)
Fermosa entrada.
Sempre digo que ca lectura os ollos se poñen moi fermosos e pasa o mesmo coas lágrimas, mesmo brillan o outro día con unha cor diferente. Penélope desvelada tecería miles de soños, é posible. Un biquiño sen desconsuelo.
Non só o suavizará paideleo, senón que rapidamente pasará a parte esa escura da memoria en que queda desarquivado todo o que non é preciso.
Gústame o de Itaca, zeltia, pero ese xa o coñecía e este non. Así que posta a escoller, como muller que toma as súas decisións sen tecidos, quedo con este. Grazaaaaaaassssssss
Que sería de nós sen eses días, Merce? Como apreciar os outros en todo o que valen se de cando en vez non se coase un destes, de mes de abril ;)
Grazas polos bicos e as palabras. Outro bico de tras a tormenta.
E que nunca se perda o brillo dos ollos nin os soños!! Un biquiño consolado Maribel
Há dias para todos os gostos e feitios... a assim também...
Gostei muito do teu texto e o final é muito poético...
Deito o teu nome no meu colo e soño que milleiros de estrelas virán recordarche que a esperanza é un gran mundo onde habitar desexos.
Querida amiga, bom fim de semana.
Beijo.
Decerto que há dias para poder escolher sentimentos de toda forma e feitio. É o bom que tem estar vivo, que não vá haver dois dias iguais.
Muito obrigada pelas palavras que debuxaram um sorriso no meu rosto.
Bom fim-de-semana, amigo Nilson.
Um beijo
Enviar um comentário