Alicia 
afastouse e foi cara a ventá. Puiden mirala detidamente, estudala, analizar o seu rostro, o seu pelo, as súas mans encravadas no cristal. Fóra chovía. Regueiros de auga percorrían a rúa arrastrando todo o lixo ao seu paso. E lembrei o dioivo de Suso de Toro, aquel libro que lle roubara na última espionaxe. Temos que deixar este piso. Xa falei co dono e quedei en que o domingo fariamos a mudanza. Non hai moito que levar e teu pai virá axudarnos. Mañá pola mañá iremos gardando algunha cousa, se queres. Logo xa o podo levar de paso que vou recoller a pequena. Queren ir ver Avatar. Fixo unha pausa breve esperando algún sinal, mais non chegou. A min tamén me apetece vela pero non sei que opinarían as súas amigas de levar carabina. E riu levemente.
Foi entón que ela xirou e co rostro anegado no caos espetoulle: E por que eu teño que levar carabinas? Por que non me deixades aquí e marchades vós para a vila? Por que teño que volver a ese lugar cheo de culpas e desabores? Non o ves? Non o ves?!! Fun eu quen soltou a súa man. Fun eu quen permaneceu inmóbil na beirarrúa mentres o coche a arrombaba. Fun eu quen non puido avisar a ambulancia. Eu, que a quero máis cá miña propia vida, fiquei convertida en estatua de sal. Oio as voces na miña cabeza, o ruído dos freos do coche, a ambulancia, o golpe ao derrubarse contra o chan. Aínda son quen de ulir os cheiros daquel inerte hospital, de afogar na respiración daquel cuarto cheo de máquinas... A pinza no seu dedo, a máscara no rostro, as veas prolongándose en longos tubos pendurados dun bote boca abaixo. Son eu a nai que non a soubo a coidar...
Antes de que caese de xeonllos ergueuse rapidamente e abrazouna termando dela, suave e fondamente. Deixou que a choiva reprimida asomase nos seus ollos. Un dioivo pola súa volta! Esta vez si volverían. Meu amor pequeno, estou aquí. Sara está aquí. Xuntos sairemos dese barro que non che deixa avanzar. E deixou que seguise deitando bágoas ata que a venceu o sono.
10 e eu diría máis...:
Qué duro para unha nai.
camiña o guión.
cinco anos son moitos anos para estar enterrada na vida coma morta.
moitos anos para conservar o amor e a paciencia de que quer a alicia, sin que se resinta.
pero se cadra non é a vida enteira suficiente para mitigar o sentimento de culpa.
pero, sen dúbida, botar bágoas ata afundir nelas, mentres alguen que te quere terma de tí,
é unha boa maneira.
a ver a historia como vai!, eu aquí estarei a seguila.
Chovía de carallo. Na imaxe queda claro e no texto case me sinto salpicado...
Se houbera butacas virtuais, eu sentábame de boa gana. Eso sí, o viño quéroo real!
Non hai inimigo máis cruel que o fiscal que nos atormenta desde o noso interior.
mariajesus estas situacións son sempre duras, para todos. O importante é non deixarse arrastrar por elas e saír.
zeltia Pois si, cinco anos son moitos anos para deixarse anegar pola culpa. Nin sequera as nosas vilas asolagadas polos encoros deixan que pasen tantos anos sen amosarnos un sinal, un sino.
Chousa esquecín poñer en todas as imaxes que non son miñas. Algunhas veces procuro usar nos blogues as que eu teño, pero non sempre consigo o que que desexo, o que teño en mente. Onte choveu arreo na Coruña, mais non conseguín a imaxe e deixo esta. Cando lembro o lugar de onde as "roubei" deixo enlace, pero esta é daquelas dos primeiros anos da miña relación con google e non podo dar pistas. Ogallá pasase por aqueí a autora / o autor e puidese coñecelo.
Se ti pos o queixo, eu terei que poñer o viño da Ribeira Sacra ;)
Concordo totalmente contigo, Xan. Nós somos o noso peor inimigo. E non aprendemos.
Grazas a todas e todos por pasar estas tardes comigo. Que saibades que sodes unha moi boa compaña. Bicosssss
Sabes que? A culpa é algo que se nos meteu con calzador. Hai cousas que son inevitables. Pero podo percibir no que dis esa impotencia que se sinte cando xa todo está feito, non por que así o queiramos, senón porque sucede de seu, sen pedir permiso. Agardaba algo así, non sei por que, pero ten que ser moi difícil superar o sentimento de impotencia.
Cada vez que te leo... Non sei, lémbrasme recantos ocultos.
Grazas. Todo axuda a espantar medos.
Lembra, difícil non é imposíbel. Non hai nada que non poidamos lograr. O sentimento de culpa logo esvaece se o deixamos que arroupen outros máis festeiros. Non sei como esta Alicia non se dá de conta...
Ás veces o problema témolo en non querer xirarnos e ver que detrás nosa é xusto onde fica a porta ;)
as culpas son terribles, poden ser a perdición de calquera persoa.
¿e non recibe axuda, Alicia?
¿volven á vila?
aínda teño moitas preguntas.
biquiños,
Pois nada, Aldabra, non vas ter que agardar moito para solucionar as dúbidas. se todo vai ben e o trebello funciona ao chegar á casa, teremos xa o final desta historia.
Sen tempo non é (hehehehehe)
Bicos e moitas grazas
Iso que ten Alicia nas entrañas e moi dificil de superar,de volver o cotidiano,de empezar de novo,de ser feliz e en estas circunstacias a axuda dos seus e moi importante,pero con intentalo non se perde nadiña porque mentras ae vida ae esperanza.
Saúdos.
Enviar um comentário