Alicia VI

Permaneceu inerte no sofá mentres facían a cea. Unha ringleira de deliciosos olores foron expandíndose pola casa adiante. A pequena parolaba feliz co pai e ría cada vez que simulaba confundir a fariña coa manteiga ou o sal co pirixel. Ao final da xolda culinaria, unha suculenta rabada saíu do forno.
- Es a mellor pinche de cociña que teño- e fixo unha enorme e esaxerada reverencia que ela aceptou cun doce sorriso.
- Diraslle a avoa que me deixe cociñar canda ela? Porfa papi!!!

Chiscoulle un ollo cómplice e comezou o paseo de pratos da lacena cara a mesa, que pouco a pouco quedou disposta para os tres comensais. A pequena foi correndo avisar a súa nai que seguía sentada no salón. Colleuna da man e termou dela camiño da cociña. Deixouse arrastrar coma unha autómata. Non quería cear, non quería oír os seus risos, non quería sentila preto. Sabía que ao mirala toda a culpa do mundo volvería anegala.

Sara non parou de falar animada polo pai. Contou dos seus compañeiros do cole, dos profes, da clase de piano... “O outro día collinlle as chuletas de sociais a Xurxo e tireillas para reciclar”. Ergueu a cabeza chea de satisfacción mentres o pai lle explicaba que non debía ter feito iso, que o compañeiro podería molestarse e enfadarse con ela. Retrucou enfurruñada que iso de copiar estaba moi mal e que o merecía. Ao tempo que recollía a louza da mesa o pai explicoulle que ela non era quen para decidir sobre o que estaba ben ou mal, sobre o xusto ou inxusto. “Lembra que todo nesta vida ten dúas caras e ambas poden ser atractivas”.
- A avoa sempre di que eu son moi guapa. Que son igual ca mamá cando era pequena. Eras guapa coma min, mami?
- Como que era!! aínda o é. Sodes as mulleres máis fermosas de toda a familia. Que digo de toda a familia, de toda a vila. É máis, nas miñas múltiples viaxes polo espazo interestelar xamais...
Queres que poña o café? Queres un iogur, Sara?- afastou a cadeira cun xesto brusco mentres preparaba a cafeteira sen esperar a resposta.

A cativa negou coa cabeza e un silencio denso encheu a estancia. Nin sequera a auga ao ferver ousou deturpalo. Transcorreron cinco minutos como cinco anos. Cinco anos de dor, culpabilidade e arrepentimento. Cinco anos de hipóteses imposíbeis. Cinco anos de amargura envolveita en apatía. Cinco anos e unha maldita cunca de café que non servía para disimular eses sentimentos desaboridos.

Pouco apouco foron volvendo as palabras, os risos, os mecos da nena e o pai. Achegábase a hora en que Sara debía despedirse. Sabía que ao día seguinte non habería cole e papá iría buscala para levala ao cine coas súas amigas. El, coma sempre, esperaríaas fóra. Logo irían merendar e faríalle moitas fotos apagando as velas da torta e abrindo os regalos. Pero o que máis lle gustaba do seu cumpreanos era que sempre ía cear coa mamá. Non se molestaba porque estivese triste, papá xa lle explicara que hai enfermidades que che rouban a alegría, pero cando pasan as persoas volven con todos os sorrisos que foron acumulando. Papá lle contara que a meiga dos soños se encargaba de que ninguén os perdese. Sara xa non tiña idade para crer en lendas, mais esta sabíaa totalmente certa.

Colleu a súa mochila, puxo o abrigo e deu un enorme bico envolveito nun abrazo á súa nai, que, aínda sen ser quen de devolverllo, ficou presa da súa calor. A porta ao pecharse soou distinta dos outros días. Doíalle Sara, tanto nas presenzas como nas ausencias. E sen bágoas nos ollos foi prender o computador.

Se queredes xa podedes lelo seguido (o publicado até agora) premendo en Alicia a través da ventá (debaixo da presentación, na dereita)