xenevra

Como se ama aquilo que sabes que nunca será teu, con enfermidade, con fruición, coa paixón toda da tormenta desatada... Así te amei, porque sempre souben que marcharías, adiantando o tempo que crías chegado, sen entender que a vida pode parar. Si, a vida pode parar nun segundo que se enche de miles de microsegundos enganchados no teu pelo, nun instante en que os teus ollos me sorrín, nun momento en que te imaxino da miña man, pola praia, sen máis tempo que o ritmo lento que marcan os nosos pasos.

Agora miro como te alonxas a través desta absurda ventá e choro polo tempo non detido. Pediría unha madalena, ou miles, para renacer cada recordo do teu paso na miña boca (aínda que isto non sexa Combray e eu non tome té). Os teus pasos firmes crávanse no asfalto dos meus ollos que teiman en non chorar, en non deixarse vencer por esta "Morte anunciada". Poderiamos tentar non chegar a este final, pero ambos sabiamos que iso nos impediría gozar todas as augas da preamar... E deixámonos ir

para chegar agora a este momento.

Non abres o paraugas a pesar da choiva. Apoio a cabeza nas mans e sigo soñando con ver abrirse aquel enorme soño vermello. Mentres, a cadencia das túas cadeiras dobra a esquina para non volver xamais.

________________________________

je portai à mes lèvres une cuillerée du thé où j’avais laissé s’amollir un morceau de madeleine. Mais à l’instant même où la gorgée mêlée des miettes du gâteau toucha mon palais, je tressaillis, attentif à ce qui se passait d’extraordinaire en moi. Un plaisir délicieux m’avait envahi, isolé, sans la notion de sa cause. Il m’avait aussitôt rendu les vicissitudes de la vie indifférentes, ses désastres inoffensifs, sa brièveté illusoire, de la même façon qu’opère l’amour, en me remplissant d’une essence précieuse: ou plutôt cette essence n’était pas en moi, elle était moi.

Proust, À la recherche du temps perdu