Escoitei en silencio todo o que tiñas que dicir. Observei cada xesto da túa boca, do teu rostro, das túas mans. Mirei conmoverse cada enruga da túa pel. Sentín cravárseme os teus verbos afiados. Vinte chorar, oín a túa voz, tremín nos teus berros,... pero non entendín nada. Unha ringleira de palabras vacuas golpearon os meus sentidos expectantes. E escoitei, escoitei, non fixen outra cousa que escoitarte.
Por iso non puiden máis que ficar inmóbil cando as túas mans enredaron o pomo da porta e as palabras golpearon con furia todos os cristais "Nunca escoitas nada do que digo". E o retumbar dun sonoro portazo tremeu nos meus oídos asombrados de antaño.
3 e eu diría máis...:
Observo, con gusto, que non somente eu fotografío as flores dos toxos. Vexo, con pracer, que non son eu o único que visito post non actualizados.
Gústanme os verbos afiados. Poderán afiarse, cando se cegan, nas pedras das gadañas?
Chousa:
Coincidimos, pois, no gusto polo toxo, cando está en flor ou cando non o está. A beleza non ter porque ser sempre o evidente.
Visito blogs que descubro nalgúns lares comúns, e tendo tempo, gústame por repasalos un pouco e non quedarme coa sensación de ter chegado tarde á festa ;)
Os verbos só precisan de quen os afíe.
Un saúdo
A min tamén gústanme os toxos e máis se ao seu lado florece a xesta e o breixo. Entón xa é un agasallo.
Gustoume moito este micro de silencios rotos por verbos e verbas afiados, ferintes e doloridos, de atencións sen reflexos, de tremores e ruptura.
Grazas por visita e comentario.
Bicos.
Enviar um comentário