Derivadas dubidosas dunha ausencia rutineira que se enlea con Saturno en disquisicións vacuas.
- Acaso queres dicir...?
- Se quixese dicir, tería dito. Só quería saber como soaba a ausencia.
- E xa o sabes?
- Creo que si.
- Marcharás outra vez?
- Quen pode comprometer o mañá?
Miráronse nos ollos da outra e entrecruzaron os dedos. Susana tiña medo de volvela perder, pero sabía que nada podía facer para evitalo. Apertouna moi forte contra o peito e acariñoulle o pelo na cadencia da música, coa suavidade do fondo do océano.
Derivadas certas dunha presenza aleatoria que esvara polo peito de Saturno en miradas plenas.
Apanhei o vento vi o coreto tão cheio
enchendo de sono e comigo lá no meio
Vi correr as velas como folhas de um diário
dei a volta à terra conduzido por corsários
e por fim cheguei à ilha onde o meu amor morou
(Esta é a música que eu escoitaba, mais que non atopei pola rede: Joao Afonso, Pó do armário in Barco voador)
9 e eu diría máis...:
A ausencia é dura de levar e aínda levándoa, ás veces non é boa compañeira.
Un bico.
As ausencias soan como redobres de tambor no corazón.
Bicos
"Quen pode comprometer o mañá?"
A certas preguntas, gustariame atoparlle respostas :)
Biquiños!!!
Escoitei un fragmento da canción que dis :) mais a de Jorge Drexler tamén da gusto.
Faime soñar este párrafo:
Apertouna moi forte contra o peito e acariñoulle o pelo na cadencia da música, coa suavidade do fondo do océano.
Alédame verte, despois de tempo ;-)
A ausencia sempre deixa baleiros, nena do paraugas, pero ás veces é necesaria. Un saúdo
E como soan, meu poeta!! Forte e contundente.
Un bico afectuoso Xan, que non haxa moitas ausencias.
O mellor dalgunhas preguntas Merce é que non teñan resposta ;)
Bicosss
Tes que escoitar a de João Afonso (podes facelo no spotify), porque é un soño navegábel.
A min tamén me gusta volver. Botávos de menos... e as letras.
aquí no traballo non me deixan instalar o spoty,
pero farei un nó no dedo para non esquecer e escoitala na casa. E que aquí busquei en internet, pero só me deixa escoitar un fragmento.
:-)
De ausencias coido que sabe mais Penélope que Saturno!
unha música doce... e unha mirada que parece que quere ficar.
biquiños.,
Raposo: Saturno foi máis espelido e acabou co problema de vez. ;)) A Penélope non lle quedou outra que gardar a ausencia.
A mirada fica Aldabra, e as palabras, e os recordos...
Un bico
Enviar um comentário