A lúa e o sol IV

Había tempo que me sentía vencido polos seus eternos silencios. Converteuse en costume o xogo de buscar a súa mirada entre as regandixas do pasado. pode que non o saibas pero xamais me volveu  bicar. Encerrouse na súa torre de cristal a devorar as historias doutras vidas. É certo que non a amei o suficiente, pero asegúroche que non era fácil. Abrir a porta da casa significaba entrar no frío reino do baleiro, o lugar en que a indeferenza petaba na miña cara unha e outra vez. "Só é cansazo. Vulgar cansazo". Ambos sabiamos que non o era. As palabras non sempre significan o que deben. E a casa, aos poucos, foise enchendo de telarañas. Entón marchei.

Agora acúsame de non ter sentimentos, de deixar un enorme oco no seu dormitorio. Cantos baleiros se poden engadir ao lugar onde a nada é a totalidade? E repróchame non amala!! Mentres tanto mirarei miles de veces este río e o seu sorriso cravarase nos meus recordos enganados co paso do tempo; pero non voltarei. Non me podes pedir que volva a aquel mundo de bágoas incontroladas, de enfados constantes, de remorsos alagados en devenires do que non quixen. Non, Marta; non regresarei ao fogar esnaquizado.

...mais se a ves nunha tarde de sol radiante, dille que nunca saberá canto a amei!!