19/09/09

Viaxe a Ítaca

Non lembro se chovía...
recollín os novelos
enmarañei o pelo
e marchei cara Itaca.

Desbotei as esperas dos anos fuxidíos
que enredaron anhelos
de miradas desexantes.
Desbotei as promesas de futuros certos
e naveguei nas ondas
na procura dos meus mares.

Ítaca
a miña Ítaca
a miña eterna e caprichosa Ítaca;
chegou o momento de desencorarnos do porto
miles de mares navegábeis espérannos alén da terra

0 e eu diría máis...: