minúsculas

volve a escuridade e crava cristais nos ollos
dun pasado boca abaixo
que teima por revivir negras voces
de negros cheiros
de negros presaxios
que falan ata facerse presente
nesta mañá de chuvia

loito cos teus ollos por esquecer
que non estabas
na serea voadora daquel aparello infernal
naquel lugar desabrido de teitos brancos
de columnas rotas envolveitas en morfina

e quero vadear o Lethes
e desaparecer daqueles ferros
que rasuraban a roupa á altura da miña pel
cicatrizando memorias que non eran miñas

porque só desexo
un minúsculo anaco
sin pausas nin puntos
do teu alento
para saberme salva