Despedida

Porque eu non quero curas,
nin flores en corro,
nin mulleres chorando de negro,
nin xentes fiando loubanzas.

Non quero saber da marcha,
desexo seguir co meu soño
que ocupa todo o teu rostro
e ese sabor doce na boca
de carballos outonizos presentes.

¡Que non me esperten!

Despide esa comitiva de costumes
ancestrais na terra nova;
non deixes que despecen
a ansia de espertar
tras esta noite negra de cristais
nos teus brazos de amigo-amante.

Xenevra
fiar:hilar
loubanzas: loas
carballos: robles
outonizos: otoñales