O que faz falta!

Hai persoas que loitan un día e son boas,
hai outras que loitan moitos días e son mellores,
pero hai as que loitan toda a vida
esas son as imprescindibles.
Bertolt Brecht

Esta é a cita favorita de Antón. Quero comezar con ela, aínda que non vou falar de persoas, senón dos seus actos. En concreto do que este sábado houbo en Lugo.

A C Cultura do país, os de portu da EOI de Lugo (Maria Afonso e Joseph Ghanime), os do IES os ollos grandes, os do IES Ánxel Fole e a concellería de cultura de Lugo (que leva Antón Bao) organizaron unha tarde conmemorativa do 40aniversario do concerto do José Afonso en Lugo. Sei que non lles foi fácil; son moitos os atrancos que hai que salvar e moitas as portas en que se debe petar. Malia iso, fixeron realidade este fermosísimo soño.

Todo comezou ás 16:30 na biblio dos ollos grandes. Unha posta en común das vivencias dos lugueses que hai 40 anos asistiran ao concerto do Zeca. Contáronnos unha chea de anécdotas, non só do concerto, senón tamén daqueles tempos de resistencia. Acabou co compromiso de seguiren a pescudar entre os libros, entre os amigos, para nun futuro termos un outro encontro máis completo en datos. A seguir a palestra do Paulo Esperança, da associação José Afonso. Debullou o tránsito do Zeca pola Galiza cos cantores galegos, levounos até os ritmos da África para chegar de novo a este Lugo que o escoitaba cos ollos ben abertos. Todo isto acompañado dun café, dun Porto e dunhas madalenas deliciosas con que nos obsequiaron os organizadores (e como curraron para ternos ben atendidiños!!).

Nun cambio de ritmo empezou o concerto-espectaculo do canto de intervenção. Que dicir!! Volvín a aquelas épocas das ilusións, aquelas épocas en que todo era posíbel, a aquelas épocas en que eu non dubida que había cambiar o mundo cara un futuro solidario e humano. Un percorrido pola historia musicada da resistencia. Cantamos todos xuntos a Víctor Jara, a Bob Dylan, a Adriano Correia, Rui Mingas, Boris Vian e, como non, o grande Zeca Afonso. E dunha música a outra chegamos ao Grándola, en pé. Berramos forte e alto que é o povo é quem mais ordena e que non haberá presente tan ruín que non poidamos mudar.

Pola noite rematamos no Clavi co concerto do João Afonso e o Fred Martins. Novamente as voces recuperaron o ton e soubemos que, mentres haxa xente coma esta calquera futuro mellor é posíbel. Porque os tempos están cambiando grazas a estas persoas imprescindíbeis. Agora sabemos que o que faz falta é xente coma eles, soños coma estes.

E aínda coa boca doce do día de onte, pensei que este domingo só quería deixar unha pequena pegada desta tarde grande, un sincero grazas a esta xente tan grande e un soño de futuro e liberdade na terra en que habito.